பால்கனிகள் - சு.வேணுகோபால்

வாசிக்கும் நூல்களைப் பற்றி சிறு குறிப்பாவது எழுதிவிடவேண்டும் என்ற முனைப்பு இருந்தாலும் ஒரு சில புத்தகங்கள் பெரிதாக ஈர்ப்பதில்லை. ஈர்க்கும் புத்தகங்களைப் பற்றி எழுத உட்கார்ந்தாலும் முழுபடைப்பை சிறு குறிப்பைக்கொண்டு எழுதிவிடமுடியுமா என்று யோசிப்பதால் எழுதுவதில் ஒரு தயக்கம் உண்டாகிறது. ஆனால் விதிவிலக்காக ஒரு சில புத்தகங்கள் எழுதியே ஆகவேண்டும் என்ற தாக்கத்தை உண்டாக்கி விடுகிறது. அப்படி ஒரு புத்தகம்தான் சு.வேணுகோபால் அவர்களின் “பால்கனிகள்”. உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும் என்றால் இதற்கு முன்பு நான் பார்த்த வகையில் சு.வே அவர்களைப்பற்றி இலக்கிய உலகில் அறிந்திருக்கவேயில்லை. தீவிரமாக இயங்கவில்லை எனினும் பெரும் எழுத்தாளர் முதல் புதிதாக எழுத வந்திருக்கும் இளம் எழுத்தாளர் வரை அங்கும் இங்குமாக இணையம் முழுக்க பல தகவல்களும் குறிப்புகளும் கொட்டிக்கிடக்கின்றன. ஆனால் இவரைப்பற்றி இதுவரை அறிந்திருக்கவில்லை. பால்கனிகள் வாசித்து முடித்தபோது ஏன் இவரை இதுநாள் வரை வாசிக்கவில்லை என்று உணர முடிந்தது. இதைப் படி என்று பரிந்துரைத்தவரின் மேல் உள்ள நம்பிக்கையால்தான் இதை வாசிக்கவே ஆரம்பித்தேன். ஒருவித அலட்சியத்துடம் வாசிக்க ஆரம்பித்து பிரமிப்புடன் முடித்தேன் என்பதுதான் உண்மை. அந்த வகையில் பால்கனிகளில் இடம்பெற்றுள்ள இரண்டு குறுநாவல்களுமே மிக முக்கியமான தளத்தில் இயங்கும் சிறந்த படைப்புகள். எளிமையான மொழியும் முகத்தில் அறையும் உண்மைகளுமாக உண்மையான எழுத்து சு.வேணுகோபால் உடையது.

விருத்தாசலம் சென்று வந்த ஒருவரிடம் கண்மணி என்றொரு எழுத்தாளர் இருக்கிறார் அவரிடம் ஒரு புத்தகம் இருக்கு வாங்கிட்டு வரணும் என்று வேண்டினேன். அவரும் கண்மணி குணசேகரன் அவர்களைப் பார்த்து அவரின் சிறுகதை தொகுப்பு நூல் ஒன்றை வாங்கி வந்தார். ஒரே ஒரு பிரதிதான் உள்ளது அதையும் என்னிடம் கொடுத்து விட்டார். கூடவே வேறு சில புத்தகங்களையும் அனுப்பினார். சு.வேணுகோபாலின் ”பால்கனிகள்”, தா.பாண்டியனின் “ஒரு லாரி ட்ரைவரின் அனுபவங்கள்”, நாஞ்சில் நாடனின் “தொல்குடி” போன்றவை வந்து சேர்ந்தன.

எதுக்கு இதயெல்லாம் கொடுத்து அனுப்பிருக்கார் என்றுதான் முதலில் தோன்றியது. இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னர் கொஞ்சம் கூட சுவாரசியமே இல்லாமல் பால்கனிகள் எடுத்து வாசிக்கத் தொடங்கி முழுவதுமாக வாசித்து முடித்து விட்டேன். சற்றே பெரிய சிறுகதை. குறுநாவல் என்ற வகைக்குள் வருமா என்றறியேன். மொத்தம் அறுபது பக்கங்கள்.

இரண்டு பேரின் பார்வையில் விரியும் கதை. கிட்ணன் என்பவனின் கதை. பின்னாளில் அவன் திருநங்கையாய் மாறுகிறான். அவனை மொத்த குடும்பமும் வெறுக்கிறது ஆனால் திவ்யா என்ற அவளின் சகோதரி வெறுக்கவில்லை. அவன் மீது தனிப்பட்ட ப்ரியம் கொள்கிறாள். ஆண் என அறியப்பட்டிருந்த அவனின் பெண்மை விழித்தெழும் கணங்களில் குடும்பத்தினர் சகோதரன் மூலம் ஏற்படும் அவமானங்களைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாமல் திவ்யாவின் வீட்டிற்கு தஞ்சமடைகிறான். எல்லாவற்றிலும் பெண் தன்மையை உணரும் கிட்ணனை யாருக்குமே பிடிப்பதில்லை, திவ்யாவைத் தவிர. தன் பெரியம்மாவின் அந்திமக் காலங்களில் பணிவிடை செய்ய எல்லோரும் அருவெருப்பாக யோசிக்கும்போது இவன் தனியாளாக பெரியம்மாவை குளிப்பாட்டி, ஆடையிட்டு, மருத்துவ உதவிகள் செய்தல் என பார்த்துக்கொள்கிறான். திவ்யா வங்கி ஊழியை. குழந்தை பெற்றுக்கொண்டு மருத்துவ விடுப்பில் அவ்வீட்டில் கொஞ்சநாள் வாழ்கிறான். திவ்யா வேலைக்கு சென்றிருந்த ஒருநாளில் குழந்தை அழுதுகொண்டே இருக்கிறது என வீட்டின் பின்னால் தூக்கிச் சென்று தன் குறுமுலைகளில் வாய்பதிக்கச் செய்கிறான் கிட்ணன். வேலையிலிருந்து திரும்ப வரும் திவ்யா குழந்தையைக் காணாது தேடும்போது அந்த காட்சியைக் கண்டதும் பெரும் அதிர்ச்சி அடைகிறாள். கிட்ணனை கண்டிக்கவில்லை எனினும் உள்ளூர அவனின் மீது வெறுப்பு உண்டாகிறது. அதை உணரும் கிட்ணன் திவ்யாவின் நகைகள் சிலவற்றை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டை விட்டு வெளியேறுகிறான்.

பிள்ளை பெற்ற தாய்மார்கள் பிள்ளையை பால் மறக்கடிக்கச்செய்யும் போது மனதளவில் உடைந்துவிடுவார்கள். அதிலும் வேலைக்குச் செல்லும் திவ்யா தன் குழந்தையை பால் மறக்கச்செய்ய எடுக்கும் முயற்சிகளை ஒரு பெண்ணே எழுதியிருந்தால் கூட இத்தனை உணர்வுபூர்வமாய் எழுத்தில் கொண்டு வரமுடியுமா என தெரியவில்லை. பால் மறக்கச்செய்தாலும் உடலுக்கு அது தெரியாதல்லவா. சுரப்பது அதன் வேலை. மறக்கச்செய்த முதல் நாளில் திவ்யா பணியில் இருக்கும்போது பால் சுரந்து தானாக வெளியேறி மார்பகம் முழுதும் ஈரமாகிவிடும் சக ஆண் ஊழியர்களிடம் சமாளித்து பாத்ரூம் சென்று ரண வேதனையுடன் பாலை தரையில் பீய்ச்சி அடிப்பாள். நியாயமாக பிள்ளைக்கு சேர வேண்டிய இம்முலைப்பால் வாழ்க்கைச்சூழல் காரணமாக தரையில் சிந்தப்படுவதை எண்ணிக்கொண்டே சத்தமிடாமல் அழுவாள். இந்தப்பகுதி கிட்டத்தட்ட இரண்டு பக்கங்களில் எழுதியிருக்கிறார். நான் மனைவியிடம் கொடுத்து இந்தப்பகுதியை மட்டும் வாசிக்கச் சொன்னேன். இயல்பிலேயே வாசிப்பதில் எல்லாம் ஆர்வம் காட்டாதவர். படித்து முடித்ததும் யார் எழுதியது எனப்பார்த்தார். ஒரு ஆண் இத்தனை அனுபவப்பூர்மவாக எழுதியிருப்பதைக் கண்டுகொண்டதும் ஆச்சரியப்பட்டார். பால் கசிந்து ஆடையில் பட்டு பின்பு அடைபோல ஆகிவிடும். மெல்லிய பால்வாடையும் வரும். இத்தனையும் கவனித்துக்கொண்டு வேலையையும் பார்க்கவேண்டும். நிஜவாழ்வில் நான் பார்த்தும் கண்டுகொள்ளப்படாத பகுதி இவை. பிள்ளையை பால் மறக்கச் செய்த சூழ்ச்சிகள் நினைவுக்கு வருகின்றன.

ஓடிப்போன கிட்ணன் ஐந்தாறு வருடங்கள் கழித்து முழுமையான பெண்ணாக வருகிறாள். இப்போதும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. சகோதரனலிருந்து பெற்றவர் ஊரார் என அனைவருமே அடித்து அவமானப்படுத்தியும் அனுப்பும்போது சொல்கிறாள். மறைவா கூட்டிட்டு போய் வாயத்தொறடா வாயத்தொறடா கெஞ்சின நாய்களும், என்னை அவுத்துப் பாத்த நாய்களும் எனக்கு நியாயம் சொல்ல வேணாம். ஒரு வாரிசா எனக்கு சொத்துல பாத்தியதை இருக்கு. என் பங்கை பிரிச்சுக் கொடுங்க என்று எதிர்க்கும்போது மொத்தக் கூட்டமும் சேர்ந்து அடித்து துரத்துகிறது. சொந்தங்களே ஆனாலும் மனிதர்களின் உணர்வற்ற மட்டித்தனமான எண்ணங்களை வேணு இத்தனை அற்புதமாக பதிவு செய்திருக்கிறார். திருநங்கைகளே தனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவங்களை நூலாக எழுதியிருக்கிறார்கள். அதை வாசித்தும் இருக்கிறேன் அங்கெல்லாம் கண்டுகொள்ளப்படாத பதிவு செய்யாத பல விஷயங்களை அத்தனை கச்சிதமாகவும் நுண்ணுனர்வோடு பதிவு செய்திருப்பதைக் கண்டு ஆச்சரியப்படாமல் இருக்க முடிவதில்லை. பெண்களைத்

காலம் ஓடுகிறது. குழந்தைகளை பெரியவர்களாகிறார்கள், பெரியவர்கள் முதியவர்களாகிறார்கள். கிட்ணன் உலகத்தின் ஒரு மூலையில் வாழ்கிறாள். தன்னை நிராகரித்த, மறுத்த மனிதர்களின் முன்னே தனக்கென ஒரு மேன்மையான வாழ்வை வாழ்கிறாள். திவ்யா தன் பணிசார்ந்த ஒரு கருத்தரங்கிற்காக கோவை செல்லும்போது எதேச்சையாக அங்கே கிட்ணனை சந்திக்கிறாள். தான் நேசித்து வாழ்ந்து வரும் வாழ்க்கையை தனக்கு நெருக்கமானவர்களிடம் பிரகடப்படுத்தவேண்டும் என திவ்யாவை தன் வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்கிறாள். அங்கே திவ்யா சந்திக்கும் காட்சிகள் ஒட்டுமொத்த மனித குலத்தின் கீழ்மைகளையும் பகடி செய்வது போல கனவிலும் இல்லாத ஒரு புதுவாழ்க்கையை வாழ்வதைக் காண்கிறாள் திவ்யா. கிட்ணனின் மேல் அளவில்லாத அன்பு சுரக்கிறது. அவள் எவ்விதம் வாழ்கிறாள் என்பதை வாசித்து தெரிந்துகொள்ளுங்கள்.

படித்து முடித்து இரண்டு நாட்களாக கிட்ணன் நினைவாகவே இருந்தது. வாசித்தது புனைவாகவே தெரியவில்லை. திருநங்கையாக மாறும் ஒவ்வொரு ஆணும் சந்திக்கும் பாடுகள்தான் அவை. வாழ்நாள் முழுக்க நினைவு கொள்ளும்படியான படைப்பு.

இரண்டாவது குறுநாவல் “இழைகள்”

பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகத்திலிருந்து ஆசிரியராக இருக்கும் ராமமூர்த்தி தனக்கு நல்லாசிரியர் விருது கிடைத்தான நிகழ்வில் இருந்து தொடங்குகிறது. இதுவும் ஒரு அற்புதம்தான். இன்னொரு பதிவில் இதைப்பற்றி எழுதுவென்.

உலக சுகாதார தினம்

காலையிலேயே யாரோ கதவு தட்டினார்கள்.

வீட்டில் கதவு தட்டப்படுவது இது இரண்டாம் முறை. முதல்முறையானது நான் சாவியை தொலைத்தபின் தட்டியதுதான். எல்லோரும் அவரவர்க்கான தனி சாவிகள் உண்டு. ”புக்கு விக்கிறேன்” ”பூ விக்கிறேன்” என்றெல்லாம் கதவைத் தட்டி விற்பனை செய்யும் தொழில் கிடையாது. காரணமில்லாமல் தட்டி தொந்தரவு தந்தால் போலீசுக்கு சொல்லிவிடுவார்கள். விருந்து வந்து தட்ட இது என்ன ஊரா? யாருமே இருப்பதும் தெரியாது செல்வதும் தெரியாது. கண்டிப்பாக வேறு யாரோவாகதான் இருக்க வேண்டும். 

கதவு திறந்தேன். நல்ல ஆங்கிலத்தில் ஒருவர் காலை வணக்கம் சொன்னார். “தேசிய சுற்றுச்சூழல் அமைப்பிலிருந்து” வருவதாக சொல்லி அடையாள அட்டையைக் காட்டினார். மெல்லிய தேக சீனர்.

“கொசு இருக்கிறதா என சோதனை செய்ய வந்திருக்கிறார்.” என புரிந்துகொண்டேன். வழக்கமாக நடப்பதுதான்.

இங்கு திடீரென வீட்டுக்குள் வந்து சோதனை செய்வார்கள். எங்காவது நீர் தேங்கி நின்றால் சுத்தம் செய்ய சொல்வார்கள். வீட்டில் எங்குமே நீர் தேங்காமல் பார்த்துக் கொள்ள சொல்வார்கள் கொசு ஒன்றைப் பார்த்தாலும் அபராதம் கட்ட சொல்லுவார்கள். குறைந்த அபராதத்தொகை 200 வெள்ளிகள்.

என் வீடானது இரு அறைகளில் பேச்சிலர்களுடன் பகிர்ந்த வீடு. ஓரளவு சுத்தம் பேணி வந்தோம். 

உள்ளே வந்தார் கிச்சன், கழிவறைப்பக்கம் சென்று பார்த்தார். டார்ச் அடித்துப்பார்த்தார். ஒன்றும் இல்லை. தரை துடைக்கும் ப்ளாஸ்டிக் வாலியில் முந்தைய தினம் துடைத்த அழுக்குத்தண்ணீர் இருந்ததை பார்த்து விட்டார்.

“எத்தனை நாளாக இது இங்கிருக்கிறது? என்றார்”

இரவு மாப் போட்டு விட்டு அப்படியே இருக்கிறது. இதோ கீழே ஊற்றி விடுகிறேன் என்றேன்.

இப்படி தேங்கும் அழுக்கு நீரில்தான் கொசுக்கள் முட்டை இடும். இது கொசு பரவும் காலம். மிக அபாயகரமான டெங்கி கொசு பரவுவதாகவும், இந்த ஏரியாவில் “ரெட்  அலர்ட் ஸோன்” செய்திருப்பதாக சொன்னார்.

சென்ற வாரம் 86 வயது மூதாட்டி ஒருவர் டெங்கி காய்ச்சலால் இறந்துவிட்டார். அதை முன்னிட்டு   இப்பகுதியில் எல்லா வீடுகளிலும் சோதனை செய்து எச்சரிக்கை செய்து வருவதாக சொன்னார்.

86 வயது மூதாட்டி இருந்தென்ன போயென்ன என தோன்றினாலும் உயிருக்கு மதிப்பளிக்கும் அரசாங்கத்தைக் கண்டு வியக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

இதே அதிகாரியை சென்ற வாரம் காலையில் பார்த்திருந்தேன். கூடவே மருந்து தெளிக்கும் இயந்திரத்துடன் ஒரு வேலையாள் இருந்தார். சந்தேகப்படும் இடங்கள் அனைத்திலும் மருந்து தெளித்தபடி வந்தார் அவர். என் வீட்டுக்கு அருகில் கம்பி வேலி இடப்பட்டிருந்த வெற்றிடம் ஒன்று உண்டு. வேலிக்கு உள்ளே பெயிண்ட் பக்கெட் ஒன்று நெடுநாளாக அதே இடத்தில் இருந்தது போல. ஒருவேளை அதில் தண்ணீர் தேங்கியிருக்கும் என சந்தேகித்தார் போல. உள்ளே போக முடியவில்லை. நின்ற இடத்தில் இருந்தே யாருக்கோ போன் அடித்தார். ஐந்தாவது நிமிடத்தில் ஒரு ஆள் வந்து கதவு திறந்து விட்டார். உள்ளே நுழைந்து வாலியை நோட்டமிட்டார். முழுக்க மழை நீர் தேங்கி இருந்தது. கதவு திறந்தவரிடம் அதை சுட்டிக்காட்டி எதோ பேசினார். நாலைந்து போட்டோ எடுத்தார். பின் வாலியை சுற்றி மருந்தடித்துவிட்டு கீழே தண்ணீரை ஊற்றி வாலியை கவிழ்த்துவிட்டு ஸ்பாட் பைன் அடித்து விட்டுச் சென்றார்.

பூட்டியிருக்கிறது என சோம்பல் கொள்ளாமல் போன் அடித்து வரவழைத்து சோதனை செய்தது என் கற்பனைக்கும் எட்டாத செயலாக இருந்தது. 

நன்றி கூறி விட்டு விடை பெறும் முன்பு “ கீழே ஒரு புறா இறந்து கிடக்கிறதே, அதற்கு நீங்கள்தான் அரிசி போட்டீர்களா?” என வினவினார்.

”நம்மள மட்டும் எப்படித்தான் இவ்ளோ சுலபமா கண்டுப்டிக்கறாய்ங்களோ” என நினைத்துக்கொண்டேன். அந்த புறா சீக்கு வந்தது போல நகர முடியாமல் தத்தளித்துக்கொண்டிருந்தது. நல்ல வெயில் வேறு. கைப்பிடி அரிசியும் கொஞ்சம் தண்ணீரும் கொண்டுபோய் படியோரம் நிழலான இடத்தில் விட்டு வந்தேன். பிழைக்குமா, அரிசியை தின்னுமா என்றெல்லாம் தெரியவில்லை. பார்த்தும் காணாதது  போல செல்லக்கூடாதல்லவா. ஊரில் என்றால் பறவைகளுக்கென்று நுரோபின் மாத்திரைகளை தண்ணீரில் கலந்து வைத்தால் சரியாகிவிடும். இந்தப்புறாவுக்கு முற்றிய நிலை. அதுவுமில்லாமல் மாத்திரைக்கு எங்கு அலைவது. இது பற்றி தனியே கட்டுரை எழுதும் அளவுக்கு நிறைய விஷயங்கள் உள்ளது.

இதுக்கு தனியா அபராதம் கட்ட சொல்வார்களோ என்று ஒரு நொடி கலங்கிப்போனேன். புறாவுக்கு உணவளித்தல் கூட இங்கு குற்றம்தான்.

“எப்படிக் கண்டுபிடித்தீர்கள் என்று கேட்டு  விட்டேன்?”

உன் வீட்டு வாசல்படிலதான் இருந்தது. வேறு யாராவது போட முடியாதல்லவா? மேலும் இந்தியர்கள் இரக்க குணமும் எளிதில் உணர்ச்சிவயப்படும் மனதும் கொண்டவர்கள். 

சும்மாதான் கேட்டேன். நீங்களே ஒத்துக்கொண்டீர்கள். இதற்கு அபராதம் போடுவது என் வேலையல்ல. பயப்பட வேண்டாம் என்றார். மேலும் எச்சரிக்கையுடன் உணவிடுமாறு கேட்டுக்கொண்டார்.

அப்பாடா பிரச்சினையில்லை. கீழே சென்று இருவருமாக அப்புறாவை எடுத்து குப்பையில் வீசினோம்.

மறுபடி நன்றி கூறி விடைபெற்றார். இவர் அரசு அதிகாரிதானா என்று கூட சந்தேகம். ஊரில் என்றால் வீட்டுக்கு மக்கள் தொகை கணக்கெடுக்க வரும் பெண் அதிகாரிகள் செய்யும் அழிச்சாட்டியங்களை ஒரு நொடி நினைத்துக்கொண்டேன்.

இந்த சின்ன கொசுவுக்காக இந்த அரசாங்கம் எத்தனை தூரம் அக்கறை எடுத்துக்கொள்கிறது என ஆச்சரியமளித்தது. இணையத்தில் தேடினால் மேலும் பல ஆச்சரியங்கள் கிடைத்தன.

நாடு முழுவதும் பத்தாயிரம் தன்னார்வலர்கள் இந்த வருடம் டெங்கு ஒழிப்பு பிரச்சாரத்தில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள். இவர்கள் அனைவருக்கும் டெங்கினால் ஏற்படும் பிரச்சினைகள், சரிசெய்வது எப்படி, கொசு உற்பத்தி ஆகாமல் தடுப்பது, என பயிற்சியளிக்கப்பட்டவர்கள். இது பருவமே இல்லாத நாடு. கடும் வெயிலும், கடுமையான மழை பெய்யும் தீவு. எவ்வளவுதான் மழை பெய்தாலும் தண்ணீர் தேங்க விடுவதில்லை. மழை நின்ற அரைமணி நேரத்தில் தரை பளிச்சென்று இருக்கும். எப்படித்தான் பார்த்துக்கொண்டாலும் ஏதாவது ஒரு இடத்தில் நீர் தேங்குமல்லவா? அதைக் கண்டறிவதுதான் தன்னார்வலர்களின் வேலை. 

எத்தனைதான் தொழில்நுட்பம் வளர்ந்தாலும் இந்த கொசுக்களை மட்டும் ஒழிக்கவே முடிவதில்லை. முன்பு Den-1 என்ற வைரஸ் முன்பு டெங்கி காய்ச்சலுக்கு காரணமாக இருந்தது என கண்டறிந்தனர். அதோடு இப்போது Den-2, Den-3, Den-4  என வைரஸ் வகைகள் புதிதாக கண்டுபிடித்துள்ளனர். இவையனைத்துமே கொசு மூலம் பரவும் வைரஸ் காய்ச்சல்கள். சரியாக கவனம் செலுத்தி சிகிச்சை எடுக்காவிடில் மரணம் நிச்சயம். இவ்வகை கொசுபெருக்கத்துக்கு காரணம் எல்-நினோ பருவ மாற்றத்தையும் காரணம் என சந்தேகிக்கின்றனர். பொதுவாக ஜனவரி மாதத்திலிருந்து ஜூன் வரை இவ்வகை கொசுக்கள் பெருகுவதாக சொல்கின்றனர். சிங்கப்பூரின் இக்குறிப்பிட்ட மாதங்களில் வெயில் அதிகரித்தும் மழை குறைந்தும் காணப்படும். கொசு பெருக வெயில் காலம்தான் அதிகம் உதவுமாம். அதிகபட்சமாக 2013ஆம் ஆண்டில்  22170 பேர் டெங்கி காய்ச்சலால் பாதிக்கப்பட்டதாக அரசாங்கப்பதிவு சொல்கிறது. இந்த வருடம் வரலாறு காணாத அளவுக்கு அதிகரிக்கும் என சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகம் எச்சரித்துள்ளது.

அரசாங்கங்கள்தான் இப்படி புலம்புகின்றனவே தவிர நான் இந்த நான்கு வருடங்களில் அதிகபட்சமாக ஒரு பத்து கொசுவை பார்த்திருக்கிறேன். ஊரில் என்றால் பத்து நிமிடத்தில் இத்தனை கொசுக்களை ஒரே ஆள் கொன்றிருப்பார். இங்கு குறைந்த அளவு கொசுக்களே இருக்கின்றன. ஆனால் அவைதான் பெரிய பாதிப்பை ஏறுபடுத்தும் வகைகள் போல. ஊரில் உள்ளதெல்லாம் சாதா கொசு. 

இந்த வாரத்தில் மட்டும் 308 பேர் டெங்கி காய்ச்சலால் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். அதில் நான்கு பேர் உயிரிழந்திருக்கிறார்கள். மருத்துவம் முன்னேறிய பொருளாதார தன்னிறைவு அடைந்த நாட்டிலேயே இவ்வளவு பாதிப்பு என்றால் இந்தியா என்ற மிகப்பெரிய நிலப்பரப்பை நினைத்துப் பார்த்தால் பேரச்சமாக இருக்கிறது.

இவ்வளவு அழிவையும் செய்வது சின்னஞ்சிறு கொசுதான். சாதாரண காய்ச்சல் என்று விட்டுவிடாதீர்கள். மருத்துவரிடம் எல்லாவற்றையும் தெரிவித்து சிகிச்சை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். வீட்டில் எங்குமே நீர் தேங்காமல் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். உயிர் வாழ உயிர் மிக முக்கியம் மக்களே.

சென்ற வாரம் எழுதியது. இன்று ”உலக சுகாதார தினம்” என்பதால் பகிர்கிறேன். சுற்றுப்புறத்தை தூய்மையாக வைத்திருப்பதில் கொஞ்சம் கூடுதல் கவனம் எடுத்துக்கொள்ளுதல் நம் சுற்றியிருப்பவர்களுக்கும் நன்மைதான்.

வெல்லிங்டன் - சில குறிப்புகள்.

வெல்லிங்டன்

“கரிய அலைபுரளும் சுருள் கூந்தல் கொண்டவள்; பூரண
நிலவின் வதனம் கொண்டவள்; முடிவில்லா ஓரப்
பார்வைகள் கொண்டவள்; அலங்கரித்த மெல்லுடல்
கொண்ட கணிகை. அவளே இந்த இரட்டை பயநாடு.”

நீலகிரி மலைப்பகுதியைப் பற்றி கி.பி 12ஆம் நூற்றாண்டில்
கன்னட மொழியில் எழுதப்பட்ட குறிப்பு.

கவிஞராக அறியப்பட்டவர் பல முக்கியமான மொழிபெயர்ப்பு நூல்களுக்காக
பேசப்பட்டவர். பல கட்டுரைகள் நூல்கள், மொழிபெயர்ப்பு நூல்கள் எழுதியவருமான சுகுமாரனின் முதல் நாவல் வெல்லிங்டன். இவருடைய தனிமையின் வழி எனக்கு மிகப்பிடித்தமான கட்டுரை நூல்களில் ஒன்று. அது ஒன்றுதான் இதை வாசிக்க எனை ஈர்த்தது என்று சொல்லலாம்.

இதை நாவல் என்று சொல்வதை விட நினைவோடை என்று சொல்லலாம்.
நாவலின் ஆரம்ப சில அத்தியாயங்கள் நீலகிரி மாவட்டத்தை உருவாக்கியரான ஜான் சல்லிவனின் பார்வையில் ஆரம்பிக்கிறது. வெள்ளையர்கள் ஆண்ட பதினெட்டாம் நூற்றாண்டிலிருந்து கதை துவங்குகிறது. கோவை மாவட்ட ஆட்சியரான ஜான் சல்லிவன் கவர்னர் சர் தாமஸ் மன்றோவுக்கு கடிதம் எழுதுகிறார்.

இந்த மலைப்பிரதேசத்தை பணம் விளையும் பிரதேசமாக மாறச்செய்யும் திட்டத்தை மாட்சிமை தாங்கிய கவர்னர் அவர்கள் சமூகத்தின் பார்வைக்கு கோயமுத்தூர் ஜில்லா கலெக்டர் ஜான் சல்லிவன் எம்.சி.எஸ் சமர்ப்பிக்கிறார். மலைச்சரிவுகளில் ஜீவிதம் நடத்தும் படகர்களும், தோடர்களும் மலபாரிலிருந்து வந்து குடியேறியிருக்கும் மலையாளத்தார்களும் மைசூரிலிருந்து வந்த கன்னடிகர்களும் சமவெளியிலிருந்து
புகையிலை கடத்தல் நிமித்தம் மலையேறி ஸ்திர ஜீவிதமாயிருக்கும் கவுண்டர்களும் பறையர்களும் செய்யும் பாரம்பரிய விவசாயத்தை ஐரோப்பிய முறைக்கு மாற்றலாம். ஐரோப்பிய பூகண்டத்தில் பயிராகும் தாவரங்கள் சகலமும் இந்த மலைத்தொடரில் முளைக்கும். கவர்னர் அவர்களே இங்குள்ள சீதோஷ்ணத்தை சுவிட்சர்லாந்து வெப்பமானியை கொண்டு அளந்தால் இரண்டுமே துள்ளியமானதாக இருக்கக் காண்பீர்கள். மலைச்சரிவுகளில் தேயிலை விளைவதற்கான சாத்தியங்களைக் காண முடிகிறது. இவையெல்லாம் திட்டங்கள். மலையில் பாதைகளை உண்டுபண்ணும் முஸ்தீபுக்காக ஜில்லா நிர்வாகத்தின் சேவையிலுள்ள இருவரை நியமிக்கிறேன். இருவரும் இந்த பணிநிமித்தம் மலைப்பயணம் மேற்கொள்ள அனுமதியளிக்குமாறு கவர்னர் அவர்களைக் கோருகிறேன். திட்டமிட்டபடி இவர்களின் சரிவே  பூர்த்தியாகுமானால் நமது கஜானாவில் அதிருஷ்ட தேவதை வாசம் செய்யத்தயங்கமாட்டாள்.

இவ்வாறு கடிதம் நீள்கிறது. மலைப்பாதை அமைக்க சர்வே எடுக்க என நிதி
கோருகிறார். அனுமதிக்கப்படுகிறது. சப்கலெக்டர் ஜே.சி விஷ், கிண்டர்ஸ்லே
ஆகியவர்களின் மேற்பார்வையில் மலைப்பாதை அமைக்கிறார்கள். மிரட்சியுடன் படகர்களும் தோடர்களும் வெள்ளையர்களின் வருகையை பார்க்கிறார்கள். மெல்ல மெல்ல அவர்கள் புழங்கிய இடங்கள் பறிக்கப்பட்டு இடம்பெயர வைக்கப்படுகிறார்கள்.

இன்று நாம் காணும் ஊட்டியும், நீலகிரியும் ஒரு வெள்ளைக்கார கலெக்டரின்
கனவிலிருந்து உதயமானதுதான்.

நாவலை சுவாரசியமாக நகர்த்திச் செல்வதாக  கருதுவது நாவலின்
இடையிடையே வரும் பழங்குடி இனத்தின் பூர்வ கதைகளைத்தான்.
சமவெளி மனிதர்கள் நுழைந்திராத காலத்தில் மலையின் பூர்வ
குடிகளிடையே நிலவி வந்த நம்பிகைகள், மற்றும் செவி வழிக்
கதைகள் ஒவ்வொன்றும் அற்புதமாக புனையப்பட்டிருக்கிறது.
உதாரணத்திற்கு ஒரு கதை.

பழங்குடி இனப்பெண்ணொருத்தி. தேவதை போன்றவள், வனமோகினி
போல காடெங்கும் சுற்றித்திரிபவள், குறும்புக்காரி காற்றைப்போல
சுழன்று வருபவளிடம் ஒருநாள் அவளின் தகப்பன் சொல்கிறன்.
அக்காவுக்கு திருமணமாகி இத்தன வருஷம் குழந்தை கைகூடல.
அதனால நீ வயசுக்கு வந்ததும் மாமனுக்கு இரண்டாம்தாரமா
நீ போகணும், வாரிசு உண்டாக்கனும் என்று சொல்லப்படுகிறது.
அந்த செய்தியை கேட்ட நொடியில் இருந்து தனது குறும்புகள்
அத்தனையும் தொலைக்கிறாள். வயசுக்கே வரக்கூடாது என்று
கூட வேண்டிக்கொள்கிறாள். தன் வயதொத்த பெண்களுடன் காட்டிற்கு
சுள்ளி பொறுக்க செல்லும் ஒருநாளில் அவளின் பெண்மை மலர்ந்து விடுகிறது. புரிந்துகொள்ளும் அவள் கூட்டத்திலிருந்து நழுவி அடர்ந்த காட்டுக்குள் செல்கிறாள். விறகுகளை பாரமாக அடுக்கி அதில் சிதை மூட்டுகிறாள். வனதேவதையை நோக்கி அவள் வேண்டுதல் நீள்கிறது. பரிசுத்தமான என்னை எடுத்துக்கொண்டு என் அக்காவின் வயிற்றில் வாரிசை
உண்டாக்கு என்று வேண்டியபடி சிதையில் இறங்குகிறாள்.
ஊர் திரும்பிய தோழிகள் இவளைக்காணாது திகைக்கின்றனர்.
வெகுதொலைவில் காட்டின் பகுதியொன்றிலிருந்து வானை நோக்கி
கரும்புகை கிளம்புவதை காண்கிறார்கள். அவளின் அக்கா வயிற்றில்
கரு உண்டாகிறது. இது ஒரு செவி வழிக்கதை இதுபோல
பல கிளைக்கதைகள் நாவலின் முதல் சில அத்தியாங்களில் அங்கக்கே
வாசிக்க கிடைக்கிறது.

இன்னொரு செவி வழிக்கதை ஒன்று. நான்கைந்து சகோதரர்களுக்கு கடைசியாக ஒரு தங்கை. பேரழகிலும் பேரழகு. அத்தனை அண்ணன்களும் அவளைத்தாங்குகிறார்கள். மலையின் ஓரிடத்தில் பயிர் செய்து மாடு கன்றுகளோடு வாழ்கிறார்கள். காட்டுக்கு வேட்டையாட வரும் ராஜா அவள் அழகில் மயங்கிவிடுகிறார். தன் அந்தப்புரத்தில் அவளையும் சேர்த்து விட நினைத்து தன் ஆட்களை அனுப்பி அவளை வரச்சொல்கிறார். வீரர்களும் அவளின் அண்ணன்களிடம் இதைச் சொல்கின்றனர். நாளை மாலை குளித்து முடித்து பட்டாடை அணிவித்து தயாராக இருக்கும்படி சொல்லிச்செல்கின்றனர். ராஜாவின் பேச்சுக்கு மறுபேச்சு கிடையாது. துன்பத்திற்குள்ளாகும் அண்ணன்கள் அனைவரும் இரவோடு இரவாக கிடைத்தவற்றை எடுத்துக்கொண்டு கண்காணாத மலையின் இன்னொரு பக்கத்திற்கு செல்கின்றனர். பல மைல் தூரம் கடந்து வந்த பின்புதான் தெரிகிறது தொட்டிலில் தூங்கிய குழந்தையை எடுக்க மறந்துவிட்டோன் என்று. ஒருவாரு சமாதானம் சொல்லி கிளம்பி புது இடம் சென்று அங்கு ஒரு குடியிருப்பை உருவாக்குகிறார்கள். இப்படித்தான் இனக்குழுக்களுக்கு பயந்து ஒளிந்து சென்று வெவ்வேறு இடங்களில் மக்கள் குடியிருப்பை உண்டாக்கியிருக்கின்றனர் என்பதை நாவலாசிரியர் சொல்கிறார்.


முதல் நான்கைந்து அத்தியாயங்கள் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டிலிருந்து வெல்லிங்டன் ஊட்டி உருவான விதங்களை விவரித்து செல்லும் நாவல் பின்பு ஊசி என்கிற பாபுவின் பார்வையில் நீண்டு சென்று முடிகிறது. மக்கள் குடியேற்றத்துக்கு பின்னான வெல்லிங்டன் நகரையும் அதில் வாழ்ந்த மனிதர்களைப் பற்றியும் பாபுவின் வழியாக சொல்லப்படுகிறது.

வெல்லிங்டன் ஏகாம்பரம் பிள்ளைத்தெரு இங்குதான் கதை நிகழ்கிறது.
அங்குதான் பாபு வாழ்கிறான். போலவே நாவலாசிரியர் சுகுமாரனும்
இதே இடத்தில்தான் தனது இளம்பிராயத்தை கழித்திருக்கிறார். நாவலை
தனது அனுபவத்தினூடே வரலாற்றுத்தகவல்களை வைத்து புனைவு
எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

வாசிக்கும் ஒவ்வொருவரும் தன்னை ஊசி என்கிற பாபுவாக உணர அனேக இடங்கள் உள்ளன. பாசாங்கில்லாத அந்தப்பருவத்தின் நினைவுகள் பல அனைவருக்கும் உண்டு. அந்த தெருவுக்கே செல்லப்பிள்ளையாக
பாபு வளர்கிறான். விமலாம்மாவுக்கு தத்துக் கொடுக்கப்பட்ட பிள்ளை அவன்.
தன்னை அம்மா என்று அழைக்காமல் அத்தை என்று அழைக்கிறானே என்று
உள்ளூர அவளுக்கு வருத்தம். 

தன்னிடம் ஒட்டுதல் இல்லை என்பதால் அவனை அக்தர் சாயபு தர்காவுக்கு அழைத்துச்செல்கிறாள். கண்ணீரோடு பாயிடம் முறையிடுகிறாள்.

“என்னோட தம்பி பையன் பாய். பொறந்து ஒரு வருசத்துல தூக்கியாந்துட்டேன். நாங்க ரெண்டு பேருதான தொணையாருக்கட்டும்னு இங்கயே படிக்க வைக்கிறோம். இவங்க மாமாவுக்கு இவன்னா உசுரு,  ஒரு கொறையும் வைக்கிறதுல்ல, எல்லாமே பாத்து பாத்துதான் பண்றேன். கக்கூசுக்கு போனா குண்டி களுவி உடறதுலேருந்து காய்ச்சலானா பக்கத்துலேர்ந்து பாத்துக்கறது வரைக்கும் பாத்து பண்றேன். ஆனா எங்ககிட்ட கொஞ்சங்கூட ஒட்டுதல் இல்ல பாய். ரெண்டு நாளக்கி லீவ் விட்டா கூட அம்மாவ பாக்கனும்னு ஓடறதுலயே இருக்கான். எங்க கூடவே நீங்கதான் எதாவது வழி பண்ணனும் பாய் என்று அழுதபடியே சொல்கிறாள். அவனுக்கு இதுகுறித்து உள்ளூர வருத்தம் இருந்தாலும் விமலாம்மாவை அம்மா என்று அழைப்பதில் ஆரம்பத்தில் இருந்தே புரிந்துகொள்ள இயலாத சிக்கல் இருந்தது. பாய் சாம்பிராணியை அள்ளிப்போட்டபடி எல்லாம் சரியாயிடும் அக்தர் சாயபு பெயரைச்சொல்லி தாயத்து கட்டி அனுப்புகிறார்.

நானும் கூட அப்படியே அண்ணனை இதுவரை பெயரோடு அண்ணா என்று சொல்லியே அழைத்திருக்கிறேன். எத்தனையோ பேர் வற்புறுத்தியும் அக்காவை பெயர் சொல்லியே அழைத்திருக்கிறேன். அண்ணா, அக்கா என்றோ அழைத்து பழகவேயில்லை. எத்தனை முறை அடித்து உதைத்து பார்த்து விட்டு விட்டார்கள். இந்தபகுதியை வாசித்ததும் பழைய நினைவுகள் மீண்டு கண் முன்னே விரிந்தது.

சகுந்தலாவை சக்குக்கா என்றுதான் அழைப்பான் பாபு. பக்கத்து வீடு மிகப்பிடித்தமான அக்கா அவள். எங்கு சென்றாலும் தன்னை துணைக்கு அழைத்துச் செல்பவள். தனியாக சென்றால் கோபித்துக் கொள்வான். சிறுவயதிலிரிந்தே அப்படித்தான். சற்று வளர்ந்தும் கூட தன்னை இன்னும் சிறுவனாகவே அவள் பாவிப்பாள். ஒரு கட்டத்தில் வளர்ந்துவிட்ட தன் முன்னே ஆடை மாற்றுகிறாள். ஆடையே இல்லாமல் ஒரு பெண்ணை பார்க்கிறான். “சக்குக்கா நீ இப்போ பாக்குறதுக்கு கிரவுண்டு மாரியம்மன் கோயில் சிலையாட்டம் இருக்க” என்கிறான். பொய்க்கோபத்துடன்
அவனை அவள் இறுக்கிக் கட்டிக்கொள்கிறாள்.

நாவல் வாசித்ததை ஒரு குறிப்பாக எழுதிவிட வேண்டும் என்று எழுத
அமர்ந்தால் ஒன்றுமே எழுத மறுக்கிறது. இத்தனை பக்கங்கள்
வாசித்தபின் நான்கு வரிகூட எப்படி எழுதவரவில்லை என்று என்னை
நானே கடிந்துகொள்கிறேன்.

சித்தா என்கிற லட்சுமண தாத்தா, ராமசாமி தாத்தா, பெரிய டீச்சர், சரஸ்வதி டீச்சர், கவுரியேச்சி, ராஜு, நஜீர், நந்தகோபால், பெத்துசாமி நாயுடு, மம்மது, ஜானம்மா, தேவகி அம்மாயி, மீரான் பாய், நஞ்சே கவுடர் என்கிற சிரில், ரெஜினா, எபிநேசர், சுசி என ஏராளமான உயிரோட்டமான பாத்திரங்கள் உள்ளது. பனியினூடாக இம்மனிதர்கள் உலவுவது போலவும் அவர்களுடன் நாமும் பயணிப்பது போலவும்தான் நாவல் நகர்கிறது. வாசிக்கும் நேரத்தில் நீங்களே வெல்லிங்டனில் வசிப்பது போலவே உணர்வீர்கள். அம்மனிதர்களுடன் வாழ்ந்துவிடலாம் என்று தோன்றும் அவ்வளவுதான். அமைதியான நேரத்தில் இப்புத்தகம் உங்கள் கைகளில் கிடைத்தால் தவற விடாதீர்கள்.

அத்தியாயம் 2- ஆரம்ப நாட்கள்.

“சில நேரங்களில் அம்மா சாப்பிடாமல் வேலைக்கு செல்வார். ஆனால் என்றுமே தன் பிள்ளைகளை சாப்பிடாமல் வெளியே அனுப்பியதில்லை. மிக சோதனையான ஏழ்மைக் காலங்களில் எங்களை அப்படிதான் வளர்த்தார்".

ஸ்வெடஸ் என்ற உள்ளடங்கிய கிராமத்தில்தான் என் வாழ்க்கை தொடங்கியது. 1800 பேர் கொண்ட கிராமம். ஆன்டிகாவின் தலைநகரம் செயிண்ட் ஜோன்ஸ். பரபரப்பான ஜோன்ஸிலிருந்து 11 மைல் தொலைவில் எங்கள் ஊர். கிட்டத்தட்ட அனைவரும் ஒருவருக்கொருவர் அறிந்தவர்கள்தான். 1960களில் ஒருவருக்கொருவர் உதவி புரிந்துகொண்டு மிக மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்த காலகட்டம். ஸ்வெடஸ் ஒரு வால் போல ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் கிராமம். அங்கிருந்து பெரிய அளவில் கிரிக்கெட்டில் யாரும் பிரபலமாகவில்லை. குறிப்பாக டெஸ்ட் கிரிக்கெட்டில். அப்போது எங்கள் கிராமத்தில் கிரிக்கெட் மிக முக்கியமான விளையாட்டாக இருந்தது. அந்த இடத்தை தற்போது கால்பந்து விளையாட்டு எடுத்துக்கொண்டது. ஸ்வெடஸ் நகருக்கு வெளியே சென்று விளையாடி பெயர் எடுக்க வேண்டும் என்பதுதான் என் கனவு. மவுரிக் ஃப்ரான்சிஸ் என் பழைய முதலாளி. நீண்ட நாள் நண்பரும் கூட. அவர் ஒருமுறை சொன்னார்.

”நீ திறமையாளனாய் இருந்தால் எங்கே ஒளிந்திருந்தாலும் கண்டிப்பாக வெளிப்படுவாய்” அவர்களாகவே உன்னைத் தேடி வருவார்கள். என்று அறிவுரை சொல்வார். ஆண்டி ராபர்ட்ஸ் ஒரு மீன்பிடி கிராமத்திலிருந்து (ஹர்லிங்ஸ்) போய் கிரிக்கெட்டில் சாதித்தார். அதைப்போல நாமும் சாதிக்கவேண்டும் என நினைத்துக்கொள்வேன்.

எனது பயணம் தொடங்கியது 1963 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 21. ஹில்லி ஒட்டோவுக்கும் ஜோஷ்வா அம்புரோஸ்க்கும் நான்காவது பிள்ளையாக பிறந்தேன். 1956ஆம் வருடம் ஜுலை 26  அன்று எனது பெற்றோர் திருமணம் செய்துகொண்டனர். பிறகு எனது அப்பா அமெரிக்காவின் வெர்ஜீனிய தீவுகளுக்கு குடிபெயர்ந்தார். இல்லையென்றால் குடும்பத்தின் எண்ணிக்கை கூடியிருக்கும். இருவரும் மகிழ்ச்சியான தம்பதிகளாக இருந்தனர். 

ஆன்டிகாவில் இருந்துகொண்டு குடும்பத்திற்கு போதுமான வருமானத்தை ஈட்டுவது அப்பாவுக்கு சவாலானதாக இருந்தது. வெர்ஜீனிய தீவுகள் அமெரிக்காவுக்கு போய்வர வாசலாக இருந்த காலகட்டம். அக்காலகட்டத்தில் இங்கிருந்து அமெரிக்காவினுள் நுழைய விசா தேவையில்லை. நான் கைக்குழந்தையாய் இருந்த சமயம் அப்போதுதான் என் தந்தை அங்கே பணிபுரிய சென்றார். குடும்பத்தை அம்மா கவனித்துக்கொள்வது என்றானது. அனெஸ்டா, குடும்பத்திற்கு மூத்தவள். என் பெரிய அக்கா, அடுத்து அண்ணன் அல்தான்சா, (டேனி என்றுதான் அழைப்போம்) அடுத்து அலிசியா சிறிய அக்கா. கடைசியாக நான். ஆண்-பெண், ஆண்-பெண் என்ற வரிசையில் நாங்கள் பிறந்துகொண்டிருந்தோம். அனைவர் பெயருக்கும் முதல் எழுத்தாக “அ” இருந்தது. எனக்கு பெயர் சூட்டுகையில் அம்மாவுக்கு”அ” எழுத்தில் பெயர்கள் கிடைக்கவில்லை.

”கர்ட்லி எல்கான் லின்வால் (Curtly Elconn Lynwall)” என்பதுதான் எனக்கு அம்மா சூட்டிய பெயர். ”ரே லிண்ட்வால்” என்பவர் ஆஸ்திரேலிய வேகப்பந்து வீச்சாளர்” அம்மாவுக்கு மிகப்பிடித்த கிரிக்கெட் வீரர். அவர் நினைவாகதான் என் பெயரின் கடைசியில் Lynwall என்று சேர்த்ததாக பின்னாட்களில் சொல்லக்கேட்டிருக்கிறேன். எனக்குப்பிறகு ஒபீலியா மற்றும் விலிஸ்டீன் ஆகிய சகோதரிகள். கடைக்குட்டியாக சகோதரன் ஜெமி, சற்றே பெரிய குடும்பம்தான். அந்நாட்களில் இது சாதாரண ஒன்று.

இந்த வாழ்க்கை முழுவதுமே என்னை ஒரு வேகப்பந்து வீச்சாளனாகவே அறியப்பட விரும்புகிறேன். குறிப்பாக தொடர் பந்து வீச்சு (Long Spell) வீசுவது என்பது கடின உழைப்பாளி உழைப்பதைக் காட்டிலும் கடினமானது. இந்த கடின உழைப்பானது எனது ரத்தத்திலேயே கலந்திருக்கிறது என்று நம்புகிறேன். எனது அம்மாவின் அப்பா ”ஆர்ச்சிபால்ட் ஓட்டோ” ஒரு குழாய் பொருத்துனர் (Pipe Fitter) ஆக ஆன்டிகா பொதுப்பணித்துறையில் பணிபுரிந்தவர், அம்மாவின் அம்மா ஒரு பழத்தோட்ட விவசாயி. அப்பாவின் அப்பா ஒரு மீனவர். ஊரில் அப்பாவை ”ஜஸ்பர்” என்ற பெயரில்தான் எல்லோருக்கும் தெரியும். அப்பா முதலில் தொழிலாளியாக சர்க்கரை ஆலை ஒன்றில் பணிபுரிந்தார். பின்பு சிலகாலம் தச்சு வேலை செய்தார்.

இதுவரை அறிந்த வாழ்க்கையில் அம்மாவைப் போல கடின உழைப்பாளியை எங்குமே கண்டதில்லை. அப்பா வேலைக்காக விர்ஜீனிய தீவுக்கு சென்ற பிறகு எங்கள் ஏழு பேரை நல்ல முறையில் வளர்த்து ஆளாக்கினார். எனது குழந்தைப்பருவம் முதல் பதின்ம பருவம் வரை ஒவ்வொரு காட்சியும் என் நினைவில் இருக்கிறது. அதனால்தான் அம்மா ஒரு கதாநாயகியைப் போல எங்கள் நினைவில் இருக்கிறாள். என் வாழ்வின் உந்துசக்தி என்று யாரைச் சொல்வதென்றால், நான் என் அம்மாவையே சொல்வேன்.

அம்மா தினமும் காலை அரை மணிநேர நடையில் எட்டிவிடும் குன்றுக்கு செல்வார். அங்கு உருளை விவசாய நிலம் உண்டு. நிலத்தில் தாழிட்டு கைகளால் உருளைக்கிழங்கு பறித்து உள்ளூர் வியாபாரியிடம் கொடுத்து வருவார். இந்த வேலை அவளுக்கு நியாயமான வருமானத்தை ஈட்டித்தந்தது. எங்களின் காலை உணவுகள் இப்படிதான் நிறைந்தன.

அவள் திரும்ப வரும்போது உணவு மேசையில் தின்பண்டங்கள் இருக்கும். செய்த வேலைக்கு கொசுறாக கொஞ்சம் உருளைக்கிழங்கும் எடுத்து வருவார்., சிலசமயங்களில் அம்மா காலை உணவை தவிர்த்துவிட்டு வேலைக்கு செல்கிறார் என்று சகோதரி அனெஸ்டா சொல்வார். இருப்பதை எங்களுக்கு பகிர்ந்தளித்துவிட்டு அவள் வெறும் வயிரோடு வேலை செய்வதை நாங்கள் கண்டிருக்கிறோம்.

அம்மாவுக்கு கடவுள் நம்பிக்கை அதிகம். எங்கள் அனைவரையும் கடவுள் மீது பற்றுள்ளவர்களாக வளர்த்தார். தேவாலயத்திற்கு செல்வதை ஊக்குவிப்பார். எனக்கு சிறுவயதில் விளையாடுவதைப் போலவே தேவாலயம் செல்வதும் உற்சாகமளிக்கக் கூடியதாக இருந்தது.

நன்றாக சம்பாதிக்க வேண்டும் என்றுதான் கிராமத்தில் இருந்த அப்பா விர்ஜீனியாவுக்கு சென்றார். எங்கள் அனைவரையும் நல்ல முறையில் பராமரிக்கவும், அம்மா கஷ்டப்படாமல் இருக்கவும் அங்கு செல்ல முடிவெடுத்தார். அங்கே அவருக்கு எண்ணெய் சுத்திகரிக்கும் ஆலை ஒன்றில் வேலை கிடைத்தது.

விர்ஜீனியா சென்ற பிறகு மிக அபூர்வமாகதான் வீடு திரும்புவார். அப்படி ஒரு முறை  வீடு வந்தபோது அவர் யார் என்றே எனக்கு தெரியவில்லை. யாரோ ஒருவர் வீட்டுக்குள்ளே நுழைந்து விட்டது போன்ற உணர்வு. ஏனென்றால் அவர் எங்களை விட்டு வேலைக்காக சென்றபோது நான் ஆறுமாத கைக்குழந்தை. அதன்பிறகு நான் அவரை கண்டதில்லை.

காலம் செல்லச் செல்ல அப்பாவிடம் இருந்து பணம் வருவதும், பரிசுப்பொருட்கள் வருவதும் நின்று போனது. அப்பா சங்கிலித்தொடர் போல புகைப்பழக்கம் உடையவர். மேலும் அசாதாரணமான குடியும் சூதாட்டமும் சேர்ந்துகொண்டது. அவருடையை ஊதியம் அனைத்தையும் இந்த தீய பழக்கங்கள் விழுங்கிவிட்டது. நாங்கள் ஏழு பேருமே அப்பாவின் அரவணைப்பில் வளரவில்லை.

நாங்கள் அனைவரும் ஒருமுறை அவரைக்காண விர்ஜீனிய தீவின் செயிண்ட் க்ருக்ஸ் என்ற இடத்திற்கு சென்றிருந்தோம். அப்போது எனக்கு ஏழு அல்லது எட்டு வயது இருக்கலாம். அப்போதுதான் நான் அவரை முதன் முதலில் விவரம் அறிந்து சந்தித்தது.

அதற்குப் பிறகு 1988 ஆண்டு வரை நான் அவரை சந்திக்கவே இல்லை. எனக்கு அப்போது 25 வயது. காட்சிப்போட்டிக்காக நியூயார்க்கில் இங்கிலாந்து அணியுடன் விளையாடினோம். அப்போதுதான் நான் அவரை சந்தித்தேன். பதினேழு அல்லது பதினெட்டு வருடமாக நான் நேரிலும், தொலைபேசியிலும் கூட அவரிடம் பேசியிருக்கவில்லை. ஆனால் உள்ளன்போடு தொடர்பில் இருந்தோம்.

அந்த இரண்டு போட்டியிலும் நான் ஆடியதை அவர் காணவில்லை. என் சகோதரன் டேனி அவரை போய் அழைத்து வந்தான். எனக்கும் உள்ளூர அவரைக்காண மிகுந்த ஆவலாக இருந்தது. அவருக்கும் அப்படியே. அவர் எப்போதும் என்னை “பெரிய பையா” என்றே அழைப்பார். அவரின் உயரம் “ஆறடி இரண்டங்குலம்” டேனி “ஆறடி நான்கு அங்குலம்” ஜெமி “ஆறடி இரண்டங்குலம்”. எங்கள் குடும்பத்தில் அனைவருமே சராசரிக்கும் சற்று உயரமானவர்கள்தான்.

கொஞ்சம் பின்னோக்கிப்பார்த்தால் நாங்கள் அனைவருமே தந்தையின் அருகாமை இன்றிதான் வளர்ந்தோம். அம்மாதான் எங்களுக்கு ஆதர்சமாகவும் நம்பிக்கையாகவும் இருந்தாள். டேனி மற்றும் இரண்டு சகோதரிகள் நியூயார்க்கில் வசித்தார்கள். அவர்களுக்குதான் என்னைவிட அப்பாவைப்பற்றி நிறைய தெரியும்.

அப்பா எங்கள் வளர்ச்சியின்போது அருகில் இல்லாவிட்டாலும் கூட அவரை விரும்பினோம். அவரைப் பார்க்க எப்போது வாய்ப்பு கிடைத்தாலும் அந்த சந்திப்பு உணர்ச்சிப்பூர்வமாக இருந்ததை நான் உணர்ந்திருக்கிறேன். தந்தையின் அரவணைப்பில்லாத குழந்தைகள் தனக்குள் தாழ்மை உணர்வை உணர வாய்ப்புண்டு, ஆனால் அம்மா அப்படி உணர வாய்ப்பில்லாமல் எங்களை வளர்த்தார். பல வருடங்களாக அம்மா தனித்திருந்தாலும் தன் பெயரில் கண்ணியத்தையும், நேர்மையையும் வைத்திருந்தார். எத்தனை சோதனையான, வறுமையான காலகட்டத்திலும் அப்பாவை அவர் வெறுத்ததில்லை. எங்கள் முன் எந்த புகாரும் சொன்னதில்லை.

பலமுறை நாங்கள் கேட்டிருக்கிறோம் அப்பா எங்கேம்மா? ஏன் அவர் நம்முடன் இல்லை? ஏன் அவர் எந்த உதவியும் செய்வதில்லை? என்று பல கேள்விகள் கேட்டிருக்கிறோம். ஒருமுறை கூட அப்பாவைப்பற்றி தவறாக சொன்னதில்லை. எனவே அவரைப்பற்றி உயர்வான எண்ணத்துடனும், நல்மதிப்புகளுடன் வளர்ந்தோம். அவரைப்பற்றி அம்மா சொல்லும் புகார் சூதாட்டமும், புகைப்பழக்கமும், குடிப்பழக்கமும்தான். ஏன் அதைக்கூட சொல்கிறாள் என்றால் நாங்கள் யாரும் அந்த தவற்றை செய்யக்கூடாது என்பதை வலியுறுத்தத்தான் அன்றி வேறில்லை.

குடித்தபிறகு அவர் வேறு மனிதனாக மாறிவிடுவார். ஆன்டிகாவில் இருந்த நாட்களில் அளவாக இருந்த அவரது குடிப்பழக்கம் விர்ஜீனிய தீவுகளுக்கு சென்ற பின்பு அதீத அளவிற்கு மாறிவிட்டிருந்தது. அவரது தனிமைதான் காரணம் என்று யூகிக்க முடிகிறது. ஆனாலும் அவர் அற்புத மனிதராக எங்கள் நினைவுகளில் இருந்தார். இச்சூழலில் வளர்ந்த நான் இன்று வரை புகை, மதுப்பழக்கம் என்னை ஆட்கொள்ளாமல் வாழ்கிறேன் என்றால் அதற்கு காரணம் என்னுடைய தாயாரின் அறிவுரைகள்தான். மிகச்சில முறை மதுவை சுவைத்திருக்கிறேன் என்றாலும் அது வெற்றிக் கொண்டாட்டத்தின் ஒரு பகுதிதான், சக வீரர்களின் வற்புறுத்தலின் பேரில் சுவைத்திருக்கிறேன். இயல்பின் மதுவை இன்றுவரை வெறுக்கும் மனிதன் நான்.

1989ஆம் ஆண்டு அப்பா இறந்தார். இறக்கும்போது அவருக்கு வயது 59தான். சராசரியாக எங்கள் பகுதியில் இறக்கும் வயது அல்ல அது. இறக்கும் முன்பு அடிக்கடி மருத்துவரை பார்த்து வந்தார். முந்தைய நாள்தான் அறுவை சிகிச்சை செய்வதற்காக நாள் குறிக்கப்பட்டது. உடலுக்குள் அவருக்கு ஏராளமான பிரச்சினைகள் இருந்தன. ஒருவேளை இப்படி அமைதியான முறையில் விடை பெறத்தான் அவர் விரும்பியிருந்தாரோ என்னவோ தெரியவில்லை. எனக்கு கொஞ்சம் ஆறுதலாக இருந்தது. ஏனென்றால் இறப்பதற்கு முன்பு சிலகாலம் என்னுடன் அவர் செலவழித்திருந்தார். பால்யத்தில் நான் இழந்திருந்த அவரின் அருகாமையை ஓரளவு திரும்பப் பெற்றிருந்தேன்.

பிரிவொன்று நிரந்தரமானதைத் தவிர அம்மாவிடம் எந்த மாற்றமுமில்லை. வழக்கம்போல கிரிக்கெட் மோகம் அப்படியேதான் இருந்தது. கிரிக்கெட்டின் வெறிபிடித்த ரசிகை. சிறுவயதில் கவனித்திருக்கிறேன் ட்ரான்சிஸ்டர் ரேடியோ ஒன்றை காதோரம் வைத்தபடி இரவு பகலாய் கிரிக்கெட் வர்ணனை கேட்டுக்கொண்டிருப்பார். கிரிக்கெட்டுக்கும் எனக்கும் முதல் பந்தம் உருவானது எந்நேரமும் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்த வர்ணனைகள் மூலமாகத்தான். அது என்னுள் எந்த மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை என்றாலும் ஒலித்துக்  கொண்டேதான் இருந்தது. அவர் கிரிக்கெட் அடிமை போல நடந்துகொள்வது எனக்கு எரிச்சலை ஏற்படுத்தும். ஏனென்றால் எனக்கு பாஸ்கெட் பால் விளையாடுவதுதான் ஆர்வமாக இருந்தது. கிரிக்கெட் எனது தேர்வல்ல. “இந்த வர்ணனைகள் மூலமா நீங்கள் அடைந்ததுதான் என்ன?” என்று அம்மாவிடம் எரிச்சலுடன் கேட்டிருக்கிறேன்.

ஆனால் அவர் வாய்ப்பு கிடைக்கும்போதெல்லாம் என்னை கிரிக்கெட் பக்கம் செலுத்தினார். நாங்கள் நகரத்திற்கு செல்ல நேர்ந்தால் அங்கே கிரிக்கெட் போட்டி ஏதாவது நடக்கிறது என்று அர்த்தம். அது எங்கள் நாட்டு அணியா, லீவர்ட் தீவு அணியா, உள்ளூர் அணியா என்பது அவசியமில்லை. அனைத்தையும் ஆர்வத்தோடு பார்ப்பார். எங்களையும் பார்க்க வற்புறுத்துவார். அவரின் இந்த முயற்சியை என் இருபது வயது வரை நிராகரித்தே வந்திருந்தேன். எங்கள் கிராமத்தில் கிரிக்கெட் தவிர வேறு எந்த விளையாட்டையும் விளையாடுவதில்லை. எனவே நான் கட்டாயமாக கிரிக்கெட் விளையாட வேண்டியதாக இருந்தது. அந்த வயதில் விளையாட்டைத்தவிர வேறு என்ன பொழுதுபோக்கு இருக்கா முடியும்?

ஆறேழு வயதில் தெரு நண்பர்களோடு கோலிகுண்டு விளையாடுவோம். வீட்டின் பின்புற தோட்டத்தில் மாமரமும், முன்புற தோட்டத்தில் கினி மரமும் இருந்தது அதன் அடியில் ஒன்று கூடி விளையாடுவோம். இன்றும் அந்த மரம் இருக்கிறது. ஆட்டத்தில் ஐந்து அல்லது ஆறுபேர் இருக்கலாம், ஒரு குச்சியால் தரையில் முக்கோணம் போல வரைந்து அதில் அவரவர் குண்டுகளை வைக்க வேண்டும். மூன்று அல்லது நான்கு குண்டுகள் வரை வைப்பது வழக்கம். பின்வருபவர்களும் அதே அளவில் குண்டுகள் வைக்க வேண்டும். கட்டை விரலால் காசு சுண்டுவது போல சற்றே பெரிய குண்டினால் முக்கோணத்தினுள் இருக்கும் குண்டுகளை வெளியே தள்ள வேண்டும். கோட்டை விட்டு வெளியே தள்ள முடியவில்லை என்றால் அடுத்தவர் முறை. வெளியே தள்ளும் குண்டுகள் அவரவர்க்கு சொந்தம். அதிக குண்டுகள் தள்ளுபவர் வெற்றி பெற்றவர் ஆவார். வேடிக்கையான விளையாட்டாக இருந்தாலும் இதில் நான் கில்லியாக இருந்தேன்.

எப்படியாவது கிரிக்கெட் பக்கம் என்னை தள்ளிட அம்மா செய்யும் முயற்சிகள் அனைத்தும் தோல்வியிலேயே முடிந்தன. என்னைவிட என் சகோதரன் டேனி அருமையாக விளையாடுவான். ஆன்டிகாவின் சுற்றுவட்டப் பகுதிகளில் அவன் பிரமாதமான பேட்ஸ்மேன் மற்றும் விக்கெட் கீப்பராக அறியப்பட்டிருந்தான். அவன் தான் மேற்கிந்திய தீவுகளுக்காக கிரிக்கெட் விளையாடுவான் என்று எல்லோரும் கணித்திருந்தனர்.

பதின்ம வயதுகளில் கிரிக்கெட் ஆட செல்லும்போது வேண்டுமென்றே டேனி என்னை ஆடவிடாமல் நடுவராக நிற்க வைத்துவிடுவான். ஸ்வெடஸ் வட்டார பகுதிகளில் நடுவர் பணிகள் செய்திருக்கிறேன். நடுவர் பணி இல்லையென்றால் ரன்கள் குறிப்பேன். பள்ளி, வீடு, தெரு எங்கும் கிரிக்கெட்தான். கிரிக்கெட் ஆட விருப்பமில்லை எனில் தனித்துவிடப்படுவீர்கள். நான் தனித்திருக்க விரும்பவில்லை.

” பள்ளித்தோழனும் பிற்காலத்தில் என்னுடன் மேற்கிந்திய தீவுகளுக்காக கிரிக்கெட் ஆடிய வின்ஸ்டன் பெஞ்சமின் என்னைப் பற்றி சில வார்த்தைகள் உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்கிறார்”

“ஆல் செயிண்ட்ஸ் உயர்நிலைப்பள்ளியில் தான் நான் முதல் முதலில் கர்ட்லியை சந்தித்தேன். பள்ளியின் கிரிக்கெட் அணியில் அவரும் ஒரு வீரர். எங்களுக்குள் நிறைய கருத்து வேறுபாடுகள் ஏற்படும். ஆனால் அதுதான் விளையாடுவதற்கான ஊக்கத்தை கொடுத்தது. பதிமூன்று அல்லது பதினாலு வயதிருக்கலாம். அப்போதே கர்ட்லி தனக்கென தனி பாணியை பின்பற்றி பந்து வீசுவார். ஒரு ஸ்டைலிஷான முறையில் அவரது பந்துவீச்சு இருக்கும். பள்ளியிலிருந்து வெளியேறிய பின்பு கிரிக்கெட்டில் அவரால் தொடரமுடியவில்லை. கர்ட்லியின் ஆர்வமெல்லாம் பாஸ்கெட்பால் விளையாட்டிலேயே இருந்தது. பின்னாளில் எங்கள் பகுதியில் கால்பந்து கூட விளையாடினார். கர்ட்லியில் மூத்த சகோதரன் டேனி கொஞ்சம் வித்தியாசமானவன். நான் ஆரம்பநிலை வகுப்பில் இருந்தபோது போது டேனி உயர்நிலை வகுப்பில் இருந்தார். அவர் ஒரு பிரமாதமான கிரிக்கெட் வீரர். அதைவிட பிரமாதமான விக்கெட் கீப்பரும் கூட. பந்து அவர் கையில் இருந்து நழுவியதாக சரித்திரமே இல்லை என்னும் அளவுக்கு திறமையானவர். இவரின் தாக்கத்தை கர்ட்லியிடம் காண முடியும். இவர்களை விட இவர்களின் தாயார் கிரிக்கெட்டின் மிகப்பெரிய ரசிகை. அவர்தான் இவர்களை உருவாக்கினார்”

தினசரி நான் பள்ளிக்கு செல்ல விரும்பினேன் என்று சொல்ல முடியாது. போயே ஆக வேண்டிய கட்டாயம். ஆல் செயிண்ட்ஸ் நடுநிலைப் பள்ளியில் பயிலும்போது வேதியியலும், இயற்பியலும் என்னை மிகவும் தொந்தரவு செய்தன. அந்த பாட்டில்களும், குழாய் குடுவைகளும், வேதியியல் குறியீடுகளும் மிக வேடிக்கையான இருந்தன. நான் நன்றாக படிக்கும் மாணவனாக இருந்ததில்லை. அதே சமயம் மோசமான மாணவன் என்றும் சொல்ல முடியாது. முதல் நிலை படிவத்தில் தேர்ச்சியடைந்ததும் கொஞ்ச காலம் பள்ளிக்கு செல்லாமல் வீணடித்தேன். அம்மாதான் பள்ளிக்கு என்னை முடுக்கி விட்டபடியே இருப்பார். ஆனால் புத்தகத்தின் பக்கம் என் கவனத்தை நான் திருப்பவே இல்லை.

இரண்டாம் படிவத்தை அம்மாவின் வற்புறுத்தலுக்காக தொடர்ந்தேன். முன்பு என்னுடன் படித்தவர்கள் மூன்றாம் படிவத்தில் இருந்தார்கள். இரண்டாம் படிவம் தேறி மூன்றாம் படிவத்தேர்வில் தோல்வியடைந்தேன். அப்போது என் நண்பர்கள் ஐந்தாம் படிவத்தை எட்டியிருந்தனர். மறுபடியும் மூன்றாம் படிவத்தேர்வு எழுதி தேறியபோது 17 வயதை தொட்டிருந்தேன். இனியும் பள்ளிக்கு செல்வதை விரும்பவில்லை. அந்த வயதில் நான் கல்லூரியை எட்டியிருக்க வேண்டும். இனியும் படிப்பதில் துளி கூட விருப்பமில்லை, நான் வேலைக்குப் போகிறேன் என்று அம்மாவிடம் கராறாக சொல்லிவிட்டேன். முதலில் அவர் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. எந்த அறிவுறையும் என்னிடம் பலிக்காததால் பின்பு சமாதானமடைந்து வேலைக்கு செல்ல அனுமதித்தார்.

நாங்கள் ஏழு பேர் உண்ணவும் உடுக்கவும் அவர் உழைத்துக்கொண்டிருந்தார். நான் சிறிதளவாவது அதற்கு உதவுவேன் என்ற நம்பிக்கை இருந்ததால்தான் என்னை அனுமதித்தார்.

ஒரு விஷயத்திற்காக எங்கள் வீடு பெருமிதமாக உணரப்பட்டது. 1960ஆம் ஆண்டில் எங்கள் கிராமத்தில் யார் வீட்டிலும் தொலைக்காட்சி இருக்கவில்லை. ஆனால் எங்கள் வீட்டில் இருந்தது. அக்காலத்தில் அபூர்வமாக கருதப்பட்ட சாதனம் அது, அம்மா ஒரு முறை அப்பாவைப் பார்க்க விர்ஜீனியா சென்றபோது வாங்கிவந்தார். சிறிய கருப்பு வெள்ளை தொலைக்காட்சி. அந்நாளில் ஆன்டிகாவில் விலைகொடுத்து வாங்கமுடியாத பொக்கிஷம். அதனால் அக்கம் பக்கம் இருப்பவர்கள் எங்களை பெருமிதமாக கருதினார்கள். மாலை வேளைகளில் நாங்கள் ஒன்றாக அமர்ந்து தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள் பார்ப்போம்.

துப்பாக்கிக் குண்டுகள் முழங்கும் மேற்கத்திய படங்கள் (Western movies) என்னுடைய விருப்பப் பட்டியலில் இருந்தது. சைனீஸ் கராத்தே படங்களும் விரும்பிப் பார்ப்பேன் என்றாலும் மேற்கத்திய படங்கள் பிடித்தமானது. ஜான் வெய்ன் (Jhon Wayne), க்ளிண்ட் ஈஸ்ட்வுட் (Clint Eastwood),  ஹென்றி ஃபோண்டா(Henry Fonda), சார்லஸ் ப்ரான்சன்( Charles Branson) எனது விருப்ப நடிகர்கள். இன்றும் கூட குறுந்தகடுகள் வாங்கி கண்டுகளிப்பேன். நான் அவற்றை வெகுவாக நேசித்தேன்.

என்னுடைய முதல் வேலை ஒரு துணிக்கடையில் ஆரம்பித்தது. சில நாட்களிலேயே அந்த வேலை சலிப்படைந்துவிட்டது. அது ஆண்களுக்கான வேலை அல்ல என்று நினைத்தேன். என்னால் மூன்று மாதங்களுக்கு மேல் அங்கு நீடிக்க முடியவில்லை. பின்னர் தச்சுவேலை சிலகாலம் செய்தேன். நண்பன் ஒருவன் மூலமாக இந்த வேலை கிடைத்தது. ஆன்டிகா பொதுப்பணித்துறையில் கட்டிட வேலைகளை (Mason) செய்துவந்தான் அந்த நண்பன்.

அர்லிங்ஸ் என்ற இடத்தில் பள்ளி ஒன்று கட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். அங்கு கொத்தனார் பயிற்சிக்காக அனுப்பப்பட்டேன். அங்கு சென்ற பிறகுதான் கொத்தனார் வேலையெல்லாம் இல்லை தச்சு வேலை மட்டும்தான் என்று தெரிந்தது. சம்பாதிக்கதான் வந்தோம் என்ன வேலை செய்தால் என்ன என்று தச்சு வேலைகள் கற்றுக்கொண்டேன். இப்படிதான் நான் ஒரு தச்சுக்காரனாக மாறினேன். 1981ஆம் ஆண்டு முதல் 1984 ஆண்டு வரை அங்கு தச்சு வேலை செய்தேன். பின்னர் அங்கிருந்து விலகிவிட்டேன்.

என் நண்பன் ராபின்சன் கார் டயர்கள் மாற்றும் காரேஜில் வேலை செய்தான். ஓய்வு நேரங்களில் அவனோடு காரேஜில் நேரம் செலவழிப்பேன். ராபின்சன் என்பது அவனது பெயராக இருந்தாலும் எல்லோரும் அவனை பல்லு என்றுதான் அழைப்போம். தொடக்கப்பள்ளியில் என்னுடன் படித்தவன்.

பள்ளிகள் இல்லாத வார இறுதிநாட்களில் நண்பர்கள் அனைவருமாக இளநீர் குடிக்க இந்த காரேஜ் வழியாக செல்வோம். பள்ளிக்கு செல்லும்போது வரும்போதும் இந்த காரேஜை கடந்துதான் செல்ல வேண்டும். ஆன்டிகாவில் இளநீரை “ஜெல்லி” என்றுதான் அழைப்போம். கும்பலாக சென்று இளநீர் குடித்துவிட்டு அப்படியே கிரிக்கெட் விளையாட செல்வோம்.

பல்லுவைப் பார்க்க அடிக்கடி காரேஜுக்கு செல்லும்போது வேலைகளில் உதவிகள் செய்வேன். எனது ஆர்வத்தைப் பார்த்து அங்கேயே வேலைக்கு சேர்த்துக் கொண்டார்கள். நான் செய்த வேலைகளிலேயே இந்த வேலைதான் மிகவும் எளிதானது. ஏன் என்றால் மற்ற வேலைகள் அதிக உடலுழைப்பைக் கோருபவை. இது வெயில்படாத நிழல் வேலை. ஒரு கிரிக்கெட் வீரனுக்கு உடல்வலிமை அவசியம். முன்பு செய்திருந்த வேலைகளால் என் உடல் வலிமை பாதித்திருந்தது.

பல்லுவிடம் சொன்னேன் சில வாரங்களாக நீ செய்யும் வேலைகளை பார்த்த பின்னர் என்னாலும் இதை சுலபமாக செய்ய முடியும் என்று தோன்றுகிறது என்றேன்.

“காண்பது எளிதானதுதான், செய்யும்போது எளிதில்லை என்று தெரியும் என்றான்” முடிந்தால் செய்துபார் என்றும் சவால் விட்டான்.

என் வாழ்க்கையில் சவால்களை எதிர்கொண்டே வந்திருக்கிறேன். யாராவது என்னிடம் முடியாது என்று சொன்னால் அதையே சவாலாக எடுத்து ”என்னால் முடியும்” என்று நிரூபிப்பேன். இந்த காரேஜ் வேலையையும் சவாலாக எடுத்துக்கொண்டு செய்தேன். ஒரு வொர்க் ஷாப்பின் பாதி வேலைகளை என்னால் இப்போதும் செய்ய முடியும்.

”காரேஜ் உரிமையாளரான ப்ரான்சிஸ், கர்ட்லியைப் பற்றி சில வார்த்தைகள் பகிர்ந்துகொள்கிறார்”

“நான் ஒருநாள் வொர்க் ஷாப்பின் வரவு செலவுகளை சரிபார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். கர்ட்லி செய்த வேலைகளுக்கு மட்டும் நிர்ணயிக்கப்பட்ட தொகையை விட அதிகமாக வரவு வைக்கப்பட்டிருந்தது. எதுவுமே குறைவாக இல்லை. எல்லாமே அதிகமாக இருந்தது. நான் கர்ட்லியிடம் கேட்டேன்.

“ஒரு வேலையை செய்து முடிக்கும்போது நான்கைந்து டாலர்கள் கூடுதலாக வாடிக்கையாளர்கள் தருகிறார்கள். நீங்கள் எனக்கு சம்பளம் கொடுக்கிறீர்கள். அதனால் வாடிக்கையாளர் தருவதை அப்படியே வரவு வைத்து விடுவேன் என்றார்”

கூடுதலாக தருவது உன் வேலைக்காக அவர்கள் தரும் டிப்ஸ். அதை உன் கைச்செலவுக்கு வைத்துக்கொள் என்று சொன்னேன்.

கர்ட்லி மறுத்துவிட்டார்

என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. தானாக எடுத்துக்கொள்வது திருட்டு என்று சொல்ல வாய்ப்பிருக்கிறது. அதைத் தவிர்க்கவே கர்ட்லி அப்படி செய்திருப்பார்.

இதுதான் கர்ட்லியின் நேர்மை.

1984ஆம் வருடம் ஸ்வெடஸ் நகர அணிக்காக ஆடும்போதுதான் கிரிக்கெட்டை மிக தீவிரமாக விளையாட ஆரம்பித்தேன். அப்போது எனக்கு 20 வயது முடிந்திருந்தது. என்னைக்குறித்து நானே பெருமைப்படும் விஷயம் ஒன்று உண்டென்றால் அது எந்த வேலையைச் செய்தாலும் முழு ஈடுபாட்டுடன் செய்வதுதான். அம்மாதான் கிரிக்கெட் பக்கம் என்னை பயணிக்க வற்புறுத்தினார். அதற்காகவாவது நான் எதாவது சாதிக்க வேண்டும். முன்பெல்லாம் கிரிக்கெட் விருப்பமில்லை, பாஸ்கெட் பால்தான் என் கனவு என்றெல்லாம் அம்மாவிடம் சொல்லியிருந்தது நினைவுக்கு வருகிறது.

என்னை முழுதாக அறிந்தவர்கள் என்னிடம் சொல்வார்கள். “நீ மட்டும் கிரிக்கெட்டை நேசித்திருந்தால் நீ இருக்கும் இடமே வேறு” என்பார்கள்.

“நான் மட்டும் கிரிக்கெட்டை நேசித்திருந்தால் இதைவிட மோசமான இடத்தில் இருந்திருப்பேன்” என்று பதில் அளிப்பேன். “எந்த விஷயத்திலும் ஆழ்ந்த பிடிப்பை உனக்குள் உருவாக்கிக்கொள்கிறாய்” என்று டெஸ்மண்ட் ஹெய்ன்ஸ் (Desmond Haynes) சொல்வார். ஆம், இதை என் தாயிடமிருந்துதான் கற்றேன். அவர்தான் என் கிரிக்கெட் வாழ்க்கைக்கு ஆதாரம். இளம் வயதில் ஆண்களுடன் சரிக்கு சமமாக கிரிக்கெட் ஆடிய அனுபவம் அவருக்கு உண்டு. கிரிக்கெட்டுக்கு ரசிகை மட்டுமல்ல அதையும் தாண்டிய நபர் அவர்.

இருபது வயதிற்கு முன்னரே கிரிக்கெட்டில் தீவிரம் செலுத்தியிருக்க வேண்டும். ஆனால் ஸ்வெடஸ் அணி பாரிஷ் பிரதிநிதி அணியால் ஏதேதோ காரணங்களால் தவிர்க்கப்பட்டு வந்தது. அது ஒரு உள் அரசியல். அங்கீகாரமற்ற நிலையில் இருந்தோம். அப்போது ஒரு மூன்றாண்டுகள் ஸ்வெடஸ் அணி எங்குமே சென்று விளையாட முடியாத நிலை. என்னுடைய சகோதரன் டேனி விரக்தியடைந்து கிரிக்கெட்டை கைவிட்டு அமெரிக்காவுக்கு சென்றுவிட்டான்.

எங்களுக்குள் அணிகள் பிரித்து எங்களுக்குள்ளேயே போட்டிகள் விளையாடுவது போல அணிகளை அமைத்துக்கொண்டோம். மிருதுவான டென்னிஸ் பால் கொண்டு ஆடினோம். ஏனென்றால் மைதானங்கள் எல்லாம் அளவில் மிகச்சிறியவை. நான் விக்கரெஜ் அணிக்காக ஆடினேன் அந்த மைதானம் என் வீட்டிலிருந்து இரண்டு நிமிட நடையில் இருந்தது. மற்ற அணிகளான செயிண்ட் ஆன் (அவர்கள் மைதானத்தை லார்ட்ஸ் என்று அழைப்பார்கள், அளவில் கொஞ்சம் பெரியது) நார்போல்க் (இதை “கப்பா” என்று அழைப்பார்கள் பிரிஸ்பேன் மத்தியில் உள்ளது) கோர்னர் மற்றும் ரோமன் ஹில் என மொத்தம் ஐந்து அணிகள்.

தேசிய அளவிலான போட்டிகளில் ஸ்வெடஸ் பங்கேற்காத மூன்றாண்டுகளில் எங்களுக்குள் விளையாடிக்கொண்டோம். மென்மையான டென்னிஸ் பந்தில் இன்றும் போட்டித்தொடர்கள் நடந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன. ஒருவகையில் அவ்வகை போட்டிகளின் கண்டுபிடிப்பாளர்கள் நாங்கள்தான். பின்னாளில் தேசிய அளவில் ஸ்வெடஸ் பங்கேற்க துவங்கியது.

ஏழு அல்லது எட்டு வயதில் பந்து வீசக்கற்றுக் கொண்டது டென்னிஸ் பந்தில்தான். அப்போதே எனது பந்து வீசும் முறை வித்தியாசமாகவும், துல்லியமாகவும் இருக்கிறது என்று சொல்வார்கள். மற்ற சிறுவர்கள் பந்தை முறையாக கையாளவே தடுமாறிய நிலையில் இருந்தார்கள். பள்ளி நாட்களில் பத்து பேர் சேர்ந்தோமென்றால் எங்களுக்குள் அணி பிரித்துக்கொள்வோம். இரண்டு கேப்டன்களும் வரிசையாக எங்களை நிறுத்தி வைத்து அவர்களுக்கு தேவையானவர்களை இழுத்துக்கொள்வார்கள். பெரும்பாலும் என்னை கடைசியாக போனால் போகட்டும் என்று அழைப்பார்கள். கொஞ்ச காலத்தில் என் பவுலிங் சிறப்பாக அமையவே முதலில் என்னை அழைக்கும் நிலை சீக்கிரமே வந்தது. டென்னிஸ் பந்துகளில் சுலபமாக பவுன்சர்களை எழுப்ப முடியும். நான் உயரமாக இருப்பதால் துல்லியமாக பந்துவீசி விக்கெட் வீழ்த்த முடிந்தது. முன்பே இந்த அத்தியாயத்தில் குறிப்பிட்ட ஈனோச் லீவிஸ், மெல்வரின் ஸ்பென்சர் ஆகியோர் தொடர்ந்து பந்து வீசி பயிற்சியில் ஈடுபட எனக்கு உத்வேகம் அளித்தனர். என்னுடைய திறமையை அடையாளம் கண்டவர்கள் இவர்கள்.

பாரிஷ் லீக் மற்றும் டேவிசன் லீக் தொடர்களில் எனது பந்து வீச்சு பலரை கவர்ந்தது. செயிண்ட் பால் பாரிஷ் மற்றும் உள்ளூர் அணிகளுக்காக ஆடினேன். லிபர்ட்டா, நியூ விந்த்ரோப்ஸ், பக்லேஸ், பால்மவுத், ஃப்ரீ டவுன், கடைசியாக ஆல் செயிண்ட்ஸ் என பல அணிகள். கிரிக்கெட்டில் உபயோகப்படுத்தும் கடினமான பந்தில் போட்டிகள் இருந்தன. இப்போது எனக்கு வயது இருபது, தாமதமாக நுழைந்தாலும் என் வளர்ச்சி அதிவேகத்தில் இருந்தது. 1984ஆம் ஆண்டு லீக் அணியில் எனது இடம் தவிர்க்க முடியாததாக மாறியது. எவ்வளவுதான் நன்றாக செயல்பட்டாலும் முழுதாக அங்கீகரிக்கப்படவில்லை.

என்னைக்குறித்து ஒரு வதந்தி அணி முழுக்க பரவியிருந்தது. ஆனால் அது உண்மைல்ல. என்னால் இரண்டாவது சுற்று (Second Spell) பந்து வீச இயலவில்லை என்பதுதான் வதந்தி. ஒரு பந்து வீச்சாளனை தொடர் முழுக்க முதல் சுற்று (First Spell) மட்டுமே வீசச் செய்வது மனதளவில் அவனை குன்றச்செய்துவிடும். எனக்கு அப்படிதான் நடந்தது. பிராந்திய அளவில் நடைபெறும் போட்டிகளில் இவ்வகை அரசியல் முதல் அனுபவம். இதுமட்டுமல்ல இன்னும் பல தடைகளை தாண்டித்தான் சாதிக்க வேண்டும். எங்கள் பகுதி அணியில் பிரதான பந்துவீச்சாளன் நான் இங்கு மட்டும் ஏன் இப்படியானது என்பதுதான் என் வருத்தம்.

1985ஆம் ஆண்டு எல்லா தடைகளையும் உடைத்தெறிந்த ஆண்டு. சோகம் என்னவென்றால் அதற்கு முன்பு சில மாதங்கள் நான் கிரிக்கெட் விளையாடவே இல்லை. கடந்த வருடம் உபயோகித்த காலணிகள்  (Cricket Shoe) தற்போது உபயோகிக்க முடியாத அளவுக்கு சேதமடைந்து விட்டது. இந்த காலணியை வைத்துக்கொண்டு இந்த வருடம் கிரிக்கெட் ஆட முடியாது என்று எனக்கு நானே சொல்லிக்கொண்டேன். அதை வாங்குவதற்காக என்னிடமிருந்த சொற்ப டாலர்களை இழக்க தயாராக இல்லை. அந்த டாலர்களில் எனக்குப்பிடித்த மேற்கத்திய சினிமா பார்க்க தயாராக இருந்தேன். ஆனால் என் சூழ்நிலையை புரிந்துகொண்ட ஸ்வெடஸ் அணியின் மேலாளர் “உனக்கு கிரிக்கெட்டில்தான் எதிர்காலம் இருக்கிறது” என்று சொல்லி புதிதாக ஒரு ஜோடி காலணிகள் வாங்கிக்கொடுத்து பயிற்சி எடுக்கச் சொன்னார். என் காலணியின் அளவு 14 இஞ்ச். பிரத்யேகமாக தயாரித்துதான் வாங்க வேண்டும். என்னால் மறக்கவே முடியாத உதவி அது. 1985ல் ஸ்வெடஸ் அணிக்காக புதிய காலணிகள் கொண்டு ஆடினேன். அப்படி விளையாடி இருக்காவிட்டால் நீங்கள் கர்ட்லி என்ற பெயரை கேள்விப்பட்டிருக்கவே மாட்டீர்கள். அங்கிருந்து என் பயணம் உச்சமடைய தொடங்கியது.

1985ஆம் ஆண்டு பர்னஸ் ஹில் அணியையும், பிகுட்ஸ் அணியை எளிதாக வென்றோம்.  இரண்டு போட்டிகளும் ஆன்டிகா பொழுதுபோக்கு மைதானத்தில் நடந்தது (Antiqua Recration Ground). வெற்றியின் முதல் சுவை கிட்டியது ஆன்டிகா மைதானத்தில்தான். அது மனதில் நிற்கும் தருணமாக அமைந்தது. பிகுட்ஸ் அணிக்கு எதிராக எனக்கு சரியான துவக்கம் அமையவில்லை. எனது முதல் பந்தையே கட் செய்து நான்கு ஓட்டங்களாகிப் போனது. எனது பந்துவீச்சில் ஓட்டங்கள் அதிகம் போவதை விரும்பவில்லை. மனதளவில் சோர்ந்து போனேன். என் மனதைப் புரிந்துகொண்ட லீவிஸ் “என்னாச்சு உனக்கு” என்று வினவினான். ”பவுன்சர் வீசி அவனது மண்டையை பிளக்கப்போகிறேன்” என்றேன். அமைதிப்படுத்திய லீவிஸ் எனக்கு ஒரு ஆலோசனை வழங்கினான்.

நீ வழக்கம்போலவே பந்து வீசுவாய் என்றுதான் எதிர்பார்ப்பார்கள். இரண்டு ஃபீல்டர்களை எல்லைக்கோட்டருகே நிற்க வைத்து விட்டு வழக்கம்போல வீசாமல் யார்க்கராக வீசு என்றான். அவனது யோசனை ஏற்கக்கூடியதாக இருந்தது. அவன் சொன்னபடியே நிற்க வைத்து யார்க்கர் வீசினேன். ஆம், ஸ்டம்புகள் பறந்துவிட்டது. அப்போது முதல் புதிதாக கற்பவனைப்போல லீவிசிடம் யோசனைகள் கேட்பதை வழக்கமாக்கிக் கொண்டேன். அந்தப் போட்டியில் வெற்றி பெற்றோம். நான் ஏழு விக்கெட்டுகள் வீழ்த்தினேன்.

லீவிஸ் நினைவு கூர்ந்தது.

கர்ட்லியின் சிறப்பு என்னவென்றால் நல்ல லெந்த்தில் வீசப்படும் பந்து பேட்ஸ்மேனை நெருங்கும்போது நெஞ்சுக்கு நேராக வந்துவிடும். தவிர்த்தாக வேண்டும் இல்லையென்றால் பெவிலியன் செல்ல வேண்டும். சுற்றுவட்டாரத்தில் கர்ட்லியின் பந்துக்கு இரையாகாத பேட்ஸ்மேன்களே இல்லை என்ற அளவுக்கு இருந்தது. ஸ்வெடஸ் அணிக்கும் வீரர்களுக்கும் ஏராளமான பெருமிதங்களைப் பெற்றுத்தந்துள்ளார் கர்ட்லி. அவர் ஆட்டங்களைப் பார்க்க வார இறுதிகளில் மக்கள் கூட ஆரம்பித்தனர். ஸ்வெடஸ் பல போட்டிகளில் வெல்ல கர்ட்லியின் பங்களிப்பு முக்கிய காரணம் வகித்தது.

ஸ்வெடஸ் எனக்கு எல்லா சுதந்திரத்தையும் வழங்கியிருந்தது. தாமதமான முயற்சியிலும் என் வளர்ச்சியில் முக்கிய பங்கு வகித்தது. எனது அடுத்த லட்சியம் தேசிய அணியில் இடம்பிடிப்பதே. அதற்கேற்றது போலவே விரைவில் எனக்கு தேசிய இடமும் கிடைத்து விட்டது. 1985ஆம் ஆண்டு ஜூன் 8ஆம் தேதி முதல் முதலில் நான் ஆன்டிகா மற்றும் பார்புடா அணிக்காக செயிண்ட் கீட்ஸ் அணிக்கு எதிராக களமிறங்கினேன். நான் பெரிதும் மதிக்கும் கிரிக்கெட் ஜாம்பவான் ஆண்டி ராபர்ட்ஸ் உடன் விளையாடுவேன் என்று எதிர்பார்க்கவே இல்லை. தனது கிரிக்கெட் அத்தியாயத்தின் கடைசி பக்கங்களில் இருந்த ராபர்ட்ஸ் தானாகவே முன்பவந்து இளைஞர்களுடன் ஆட சம்மதித்திருந்தார். கர்ட்னி வால்ஷ், கென்னி பெஞ்சமின், ஜென்சன் ஜோசப், ஆண்டி ராபர்ட்ஸ் ஆகியோருடன் இணைந்திருந்த அந்த போட்டியை பெருமிதமாக கருதினேன்.

அப்போட்டிக்கு முன் நான் பெரிதாக எந்த பயிற்சியும் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. எனக்கென்று தனிப்பட்ட முறையில் எந்த பயிற்சியாளரும் இல்லை. திடீரென்று தோன்றிய யோசனையில் நேராக ஆண்டி ராபர்ட்ஸ் இடம் சென்று அவரின் ஆலோசனைகள் பெற்றேன். அந்த போட்டி எனக்கு இனிய துவக்கமாக அமையவில்லை. ஆனால் அந்தபோட்டிதான் லீவர்ட் தீவுக்காக விளையாட எனக்கு அருகில் இருந்த ஒரே வாய்ப்பு. லீவர்ட் தீவுக்கு விளையாடுவதுததான் மேற்கிந்திய தீவுக்குள்  நுழைய முதல்படி. பல தடைகளையும் சூழ்ச்சிகளையும் உடைத்துதான் முன்னேற வேண்டும் என்பதை விரைவில் உணர்ந்துகொண்டேன். அதில் வெற்றியும் பெற்றேன். நான் மேற்கிந்திய தீவு அணியில் இடமும் பிடித்த வரலாறு இதுதான்

.

ஆண்டி ராபர்ட்ஸ் என்னைப்பற்றி பகிர்ந்து கொண்டது.

“அந்த ஆன்டிகா போட்டிதான் எனக்கு கடைசியாகவும் கர்ட்லிக்கு ஆரம்பமாகவும் இருந்தது. எனக்கும் கர்ட்லிக்கும் நிறைய ஒற்றுமைகள் இருப்பதை உணர்ந்திருக்கிறேன். இருவருமே குக்கிராமத்திலிர்ந்து மேலே வந்தவர்கள். இங்கிருந்தெல்லாம் உலகம் வியக்கும் கிரிக்கெட்டர்கள் முளைத்து வெளியே வருவார்கள் என்று யாருமே எதிர்பார்க்காத கிராமம் எங்களுடையது. எனக்கு கர்ட்லி மீது நம்பிக்கை இருந்தது. அன்றைய நாட்களில் இவரது பந்துவீச்சில் இரண்டு உத்திகளை பயன்படுத்தினார், ஒன்று புல் லெங்க்த், இரண்டாவது ஹாஃப் லெங்க்த். இந்த இரண்டு உத்திகளை பயன்படுத்திய அன்று பிற்காலத்தில் உலகமே திரும்பிப்பார்க்கும் பந்துவீச்சாளனாக உருவெடுப்பார் என்று அன்றையே தினமே கற்பனை செய்தது நினைவுக்கு வருகிறது.”

விடை பெறும் நேரம் - கர்ட்லி அம்ப்ரோஸ்

1995 ஆண்டில் இங்கிலாந்து பயணத்தில் இருந்தோம். அப்போதே ஓய்வு பெற விரும்பினேன். பின் இந்தநேரத்தில் ஓய்வை அறிவிப்பது எனக்கும் எனது அணிக்கும் நல்லதல்ல என்று எண்ணி ஓய்வை மறுபரிசீலனை செய்தேன். பிற்பாடு 98ஆம் ஆண்டு வாக்கில் மிக தீவிரமாக ஓய்வு பெறுவது குறித்து சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்போதுதான் பாகிஸ்தான் பயணத்தில் மிக மோசமான தோல்வியை சந்தித்திருந்தோம். மூன்று டெஸ்டுகளிலும் தோல்வி. கடைசி டெஸ்டில் முதுகுவலி காரணமாக நான் பங்கேற்கவில்லை. பாகிஸ்தான் பயணத்தின் முடிவில் இதுதான் ஓய்வு பெற சரியான நேரம் என்று நினைத்தேன். ஏனென்றால் நான்கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எனது ஆர்வத்தை இழக்கத் தொடங்கியிருந்தேன். லீவர்ட் தீவுக்கு எதிரான உள்ளூர் கிரிக்கெட்டில் ஓரளவு திருப்தியாக ஆடிய பின்பு ஓய்வை அறிவிக்கலாம் என்று தீர்க்கமாகவும் முடிவு எடுத்திருந்தேன். அதாவது அடுத்த இங்கிலாந்து தொடர் (1998) விளையாடப் போவதில்லை என்பதே அது.

அணித்தேர்வாளர்கள் அவர்களாக ஒய்வு குறித்து பேசும் முன்பாக நானே அறிவிப்பதுதான் எனது விருப்பமாக இருந்தது. மேலும் உள்ளூர் போட்டிகளின்போது வர்ணனையாளர்கள் எனது பந்துவீச்சு குறித்து மோசமாக வர்ணித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இந்த விமர்சனங்களில் இருந்து மீண்டு எனது இடத்தை அணியில் நிரூபிக்கவேண்டும் என்றும் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தேன். லீவர்டு போட்டிகளின் போது எனது நெருங்கிய நண்பர் ரோலன் ஹோல்டரிடம் இதுபற்றி ஆலோசித்து ஓய்வு பற்றிய கடிதத்தைக் தயாரிக்க சொல்லியிருந்தேன். ரோலன் அவருடைய நெருங்கிய நண்பரிடம் இது பற்றி விவாதித்திருக்கிறார். அந்த நண்பரோ ஒருபத்திரிக்கையாளர். ரகசியத்தை காக்கத் தெரியாத முட்டாள். அவர் மூலம் என் அனுமதியின்றி எனது ஓய்வு குறித்த செய்திகள் பத்திரிக்கைகளில் வந்துவிட்டது.

 மறுநாளே எனக்கு தொலைபேசி விசாரிப்புகள் ஆரம்பித்து விட்டது. தவிர்க்கமுடியாமல் ஓய்வு பற்றிய செய்திகள் பொய்யானவை என்று அனைவருக்கும் தெரிவித்தேன். ஏனென்றால் என் ஓய்வு இப்படியாக அறிவிக்கவேண்டும் என நான் எண்ணவில்லை. என் வாழ்க்கையில் எல்லாமே மிக நேர்மையாகவேசெய்திருக்கிறேன். அதே போல எனது ஓய்வையும் நாட்டுக்கும், கிரிக்கெட் போர்டுக்கும் முறையாக தெரிவித்த பின்பு தான் ஊடகத்திற்கு தெரிந்திருக்கவேண்டும். துரதிருஷ்டவசமாக ஊடகத்திற்கு முதலில் வந்ததை எண்ணி வருத்தமடைந்தேன். ஆகவே ஓய்வு குறித்த செய்திகளுக்கு மறுப்பு தெரிவிக்கவேண்டியதாகிவிட்டது.

என்னிடமிருந்து இரண்டு விஷயங்களை அப்புறப்படுத்த நினைத்தேன். ஒன்று எதிர்மறையான விமர்சனங்களில் இருந்து விடுபடவேண்டும். இரண்டாவது உலகிற்கு தெரியும் முன்பு தேர்வாளர்களுக்கு என் எண்ணங்களை அறியச்செய்வது.

கடைசியில் எல்லாமே சிக்கலாக மாறிவிட்டது. எனது திறமையை மறுபடியும் நிரூபிப்பது எனக்குள் இன்னமும் கிரிக்கெட் இருப்பதை அனைவருக்கும் உணர்த்தவேண்டும். அதற்கு அணியில் நீடிக்க வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தேன். எனது ஓய்வை நானே அறிவிக்கவேண்டும் ஊடகமோ, மற்றவர்களோ அல்ல.

 ஒரு நல்ல பந்துவீச்சாளன் மோசமான நிலையின்போது தனது ஓய்வை அறிவிக்ககூடாது. அந்தவகையில் என்மீது விமர்சனம் வைத்தவர்களுக்கு தான் நான் நன்றி கூற வேண்டும்.

 கொஞ்சம் வேகமாக நினைவுகளை நகர்த்துகிறேன். 2000த்தின் மே மாதம் மறுபடியும் ஓய்வு குறித்த சிந்தனைகள் என் மனதில் ஓடத்தொடங்கியது. பாகிஸ்தான் அணியுடன் எனது சொந்த மண்ணான ஆண்டிகுவாவில் மூன்றாவது டெஸ்ட் போட்டிக்கு முன்னதாகவே இதைப்பற்றி யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன். எனது பந்துவீச்சில் தோழனும் உடன்பிறவா சகோதரனாக நான் நினைக்கும் கர்ட்னி வால்ஷ் உடன் கலந்து பேசினேன்.

மிக நெருக்கமான தோழன் அவன். என் வாழ்வின் முக்கியமான ஒவ்வொரு தருணத்திலும் அவனிடம் ஆலோசனை கேட்டிருக்கிறேன். அவனுக்கு நன்றாக பந்துவீச்சு எடுபட்டு விக்கெட்டுகள் விழ ஆரம்பித்தால் நான் எதிரணிக்கு பதட்டம் குறையாமல் பந்து வீசுவேன். எனக்கு பந்துவீச்சு எடுபட்டு விக்கெட்டுகள் விழுந்தால் அவனும் ஆட்டத்தின் சூடு குறையாமல் பந்து வீசுவான். அவனிடம் நான் கேட்டேன்

”அனேகமாக இந்த போட்டிதான் எனது கடைசி போட்டியாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்”

 ”மிக வேகமாக இடைமறித்தவன் நீ கண்டிப்பாக தொடர வேண்டும் என்றான்”

 “ஏன் தொடர வேண்டும் என்று கேட்டேன்?”

 அந்த போட்டியில் ஒரு விக்கெட் வித்தியாசத்தில் பாகிஸ்தானை வீழ்த்தினோம்

 “நீ ஏன் தொடர வேண்டும் ஒரே ஒரு காரணம் சொல்கிறேன். நீ 400 விக்கெட்டுகள் வீழ்த்தியவர்களின் பட்டியலில் சேர வேண்டும்.”

 அப்போது நான் 388 டெஸ்ட் விக்கெட்டுகளை வீழ்த்தியிருந்தேன். நேர்மையாக சொல்லப்போனால் எனக்கு எண்ணிக்கையில் விருப்பம் இருந்ததில்லை. 388 என்பதே எனக்கு மகிழ்ச்சியான முடிவுதான். ஆனால் கர்ட்னி என்னைத் தொடர்ந்து 400 கிளப்பில் சேர வற்புறுத்திக்கொண்டே இருந்தான்.

 அப்போது அந்த பட்டியலில் கர்ட்னியும் இருந்தான், மேலும் கபில் தேவ், ரிச்சர்ட் ஹட்லீ, வாசிம் அக்ரம் மற்றும் பலர் அந்த மைல்கல்லை எட்டியிருந்தனர்.

நான் எப்போதுமே அணிக்காகதான் விளையாடியிருக்கிறேன். எனது தனிப்பட்ட சாதனைக்காக விளையாடியதில்லை. கர்ட்னி சொல்வதிலும் ஒரு அர்த்தம் இருக்கத்தான் செய்கிறது. இந்த கிரிக்கெட் வாழ்க்கையின் நீண்ட பயணத்தில் 400 விக்கெட் கிளப்பில் சேரலாம் என்று முடிவெடுத்தேன். 400வது விக்கெட் வீழ்த்தும் பட்சத்தில் இப்பட்டியலில் நானும் இருப்பேன்.

 இங்கிலாந்து பயணத்திற்கு முன்பாக கரீபிய மண்ணில் நடந்த பத்திரிக்கையாளர் சந்திப்பில் “இங்கிலாந்து தொடருக்குபின் எனது ஓய்வை அறிவிப்பேன்” என்று சொல்லிவிட்டேன். இதற்கு மேலும் எனது ஓய்வை தள்ளிப்போட விருப்பமில்லை. முதலில் விமர்சகர்களுக்கு நிரூபிப்பதற்காக தொடர்ந்தேன். பின்பு என் நண்பன் கர்ட்னியின் வேண்டுகோளுக்காக தொடர்ந்தேன்.

 இங்கிலாந்து தொடரின் கடைசி டெஸ்ட். மற்ற போட்டிகளைப் போலவேதான் இந்த போட்டியும் பெரிதாக எந்த வித்தியாசமும் இல்லை. என் காதலி ப்ரிகெட் (பிற்காலத்தில் என் மனைவியானவள்) மற்றும் என் இரு மகள்களும் இருந்தனர். முதல் பெண் தான்யா பத்து வயது, இரண்டாவது மகள் சிலொ இரண்டு வயது. பின்னர் மேலும் இரண்டு மகள்களை பெற்றுத்தந்தார் என் மனைவி. ஐந்தாவது டெஸ்டின் கடைசி நாளன்று அமைதியான முறையில் இரவுணவை குடும்பத்தோடு சாப்பிட்டோம். ஓய்வு பெறும் நாளன்று என் குடும்பம் என்னோடு இருந்ததை மகிழ்ச்சியாக உணர்ந்தேன். எவ்வித பதட்டமும் இல்லை. அன்றிரவு நன்றாக உறங்கினேன். இதுதான் முடிவு.

வீட்டில் வராண்டாவில் காலை உயரத்தூக்கி வைத்தபடி அமைதியாக என் வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும். காலை வேளைகளில் நன்றாக உறங்க வேண்டும். நான் காலை உணவை ரசித்து சாப்பிடும் வழக்கம் உள்ளவன். அதற்கு இனி எந்த பிரச்சினையும் இருக்காது. கடைசி டெஸ்டின் போது என் மனைவிதான் என்னை எழுப்பினாள். இன்னும் ஐந்து நிமிடம் என்று சொல்லி மறுபடி தூங்குவேன். பின்பு அரக்க பரக்க எழுந்து அணி வீரர்கள் செல்லும் பேருந்தினை பிடிப்பேன். எப்போது ஆறு மணி ஆகும் ஆட்ட நேரம் முடியும் என்றுதான் பார்த்துக்கொண்டிருப்பேன். இத்தொடருக்கு முன் ஓய்வு பெற எண்ணியிருந்த என்னை உற்சாகமூட்டி 400 மைல்கல்லை எட்ட வைத்த என் நண்பன் கர்ட்னியை நன்றியோடு நினைத்துப்பார்க்கிறேன்.

 ஐந்தாவது டெஸ்டின் ஐந்தாவது நாள். நான் மிகுந்த தன்னம்பிக்கை உடையவன். என்னால் பேட்டிங்கில் அதிகபட்சம் 20 அல்லது முப்பது ரன்கள் மட்டுமேசேர்க்க முடியும். ஆனால் பந்தினைக்கொண்டு ஆட்டத்தையே மாற்றிவிட முடியும். அன்று நாங்கள் வெற்றி பெற 374 ரன்கள் தேவைப்பட்டது. ஆனால் 215 ஓட்டத்தில் போட்டியை இழந்தோம். காலையில் போட்டி தொடங்கும்போது நாங்கள் வெற்றி பெறுவோம் என்ற நம்பிக்கையுடன் களமிறங்கினோம். ஏழாவது விக்கெட் வீழ்ந்தபோதே ஆட்டம் கையை விட்டுப் போய்விட்டதை உணர்ந்தேன். தோல்வி உறுதியானது என்றவுடன் அதுகுறித்த கவலை இல்லை. இதுதான் கடைசி தினம் நான் மைதானத்தில் இருப்பது.

ஓவல் மைதானத்தில் கூடிய அத்தனை ரசிகர்களும் எழுந்து நின்று எனக்கு கைதட்டியபடி பிரியாவிடை கொடுத்தனர். இன்னமும் எனக்கு அந்த காட்சி நினைவில் இருக்கிறது. ஒரு விளையாட்டு வீரனுக்கு மறக்க இயலாத காட்சி.

மைக் ஆர்தர்டன் மிக மகிழ்ச்சியாக இருந்திருப்பார் என யூகிக்கிறேன். ஏன் என்றால் டெஸ்ட் ஆட்டத்தில் அவரை பதினேழு முறை வீழ்த்தியிருக்கிறேன். அதே போல ஆர்தர்டனும் எங்கள் அணிக்கு எதிராக ஏராளமான ரன்களை குவித்திருக்கிறார். அந்த போட்டியில் அவர் 83 மற்றும் 108 ரன்களை குவித்திருந்தார். ஒரு துவக்க வீரருக்கு இருக்கும் மிகப்பெரிய சவாலானது புதிய பந்தை எதிர்கொள்வதுதான். ஆர்தர்டன் ஒரு சிறந்த துவக்க வீரர் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

 வீரர்களின் அறை அமைதியாக இருந்தது. சக வீரர்களுக்கு என்னை நன்றாக அறிவார்கள். பார்ட்டி, கொண்டாட்டங்கள் என்று எந்த ஏற்பாடும் செய்யவில்லை. போட்டியில் வென்றிருந்தால் ஒருவேளை கொண்டாடியிருக்க வாய்ப்புண்டு.

 தோல்வியுடன் ஒரு வீரனின் விளையாட்டு முடிவுறுவது சோகமானது. எனது ஆரம்பமும் இப்படித்தான் இருந்தது. ஆம் என் பயணமே தோல்வியில்தான் ஆரம்பித்தது. அதிலே முடிவதில் வருத்தமில்லை.

சிலர் கேட்கிறார்கள் “ஏன் பதினைந்து வருடம் கழித்து இந்த கதைகளை சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறாய்?” என்று காலம்தான் அனைத்தையும் தீர்மானிக்கிறது. இப்போதுதான் சொல்ல வேண்டும் என்ற உந்துதல் ஏற்பட்டது. 80களிலும் 90களின் மத்தியிலும் எங்கள் அணி சவாலான அணியாக இருந்தது. 1988 முதல் 2000 ஆண்டு வரையான கிரிக்கெட் வாழ்க்கையில் மேற்கிந்திய தீவுகள் அணியை பற்றியும் அதன் கலாச்சாரம் பற்றியும் நான் உணர்ந்திருக்கிறேன். அக்காலகட்டத்தின் வாழ்க்கையை உங்களோடு பகிர்ந்துகொள்கிறேன்.

லெம்பு ரோடு கறுப்பு ரோஜா

சும்மா திகு திகுன்னு நமீதா உசரத்துக்கு இருப்பா மாப்ள
மாநிறந்தான் ஆனா அவ்ளோ அழகு
Black roseனு எழுதிருக்க கறுப்பு கார்லதான் வருவா
லெம்பு ரோட்லதான் எப்பவுமே பார்க் பண்ணியிருக்கும்
26 வயசுக்கு மேல இருக்கறவன ரிஜக்ட் பண்ணிடறாளாம்
ரேட்டு கொஞ்சம் ஜாஸ்திதான் என்று ரோபோ பாரில்
அமர்ந்தபடி 3 1/2 வெள்ளி பியரை அருந்திக்கொண்டிருந்த
20 வெள்ளி சம்பளக்காரனும் சும்மா அமர்ந்திருந்த
18 வெள்ளி சம்பளக்காரனும் பெருமூச்சொன்றை
விட்டபடி பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அம்மூச்சின்
சிறு துகளொன்று சற்று தள்ளி ஏதோ ஒரு
அறையில் ஒப்பனையிலிருந்த கறுப்பு நமீதாவின்
அருகிலே செல்லமுடியாமல் ஏமாற்றத்துடன்
திரும்பிக்கொண்டிருந்தது.

19 டி.எம் சாரோனிலிருந்து

10, டவுனிங் தெரு எவ்வளவு பிரபலமோ அவ்வளவு பிரபலமானது 19 டி எம் சாரோன். இலக்கிய பரிச்சயம் கொண்ட அனைவருக்கும் தெரிந்த ஒரு முகவரி 19 டி.எம் சாரோன். அமீரகத்தில் பத்துக்கு பத்து அறையில் தனியனாக வசித்தபோது எனக்கு நாஞ்சில் நாடனும் முத்துலிங்கமும் அறிமுகமானார்கள். சதுரங்க குதிரை வாசித்த அந்த இரவு அடங்காத அழுகையாய் வெடித்து தனக்குள்ளே முடங்கிப்போனது. ஒரு நாவலின் மூலமாக இவ்வளவு மனவெழுச்சிகள் வாழ்வில் முன் கண்டிராதவை. பின்பு நாஞ்சில் நாடனின் அனைத்து நூல்களையும் தேடிக்கண்டடைந்து வாசித்து தீர்த்தது நினைவிலிருக்கிறது.

பின்பு ஒரு கல்வீட்டின் திறப்புவிழாவின் போது அறிமுகமாகி அவரின் ”நட்சத்திரங்கள் ஒளிந்து
கொள்ளும் கருவறை” வாசித்தபின் உறக்கமில்லாத ஒரு இரவை உண்டாக்கினார்.
ஏழுமலை ஜமா, சத்ரு, ஓணான்கொடி சுற்றிய ராஜாம்பாளின் நினைவுகள் என்று அவர்
அறிமுகப்படுத்திய செந்தழல் மண்ணின் வெப்பம் வாசித்த அந்த இரவில் அறை வெப்பமாவதை உணர முடிந்தது. பிறகு அவரின் பிற படைப்புகளை தேடி வாசிக்க தேடினால் இப்போது கைகளின் 19 டி.எம் சாரோன் தவழ்கிறது இரண்டுக்கும் இடையில் சிலவருட இடைவெளிகள். இதில் தான் சந்த்தித்த கலைஞர்கள், நேசிப்பவர்கள், ஆன்மீகத்தேடல், குழந்தைகள் உலகம், யோகிராம் சுரத்குமாருடனான சந்திப்புகள், சமூகம், மார்க்சிய தேடல்கள் என விரிகிறது.



எப்படிப்பார்த்தாலும் இந்த கட்டுரைத்தொகுப்பைப் பற்றிய அறிமுகமாக இந்த எழுத்து அமையவேண்டும் என்ற என் முனைப்பு இரண்டாவது வரி தட்டச்சு செய்யும்போது காணாமல் போகிறது, மாறாக பவாவும் அந்த குடும்பமும் கண் முன்னே வந்துவிடுகிறது. வருவதை எழுதுவோம் என்றே எழுதுகிறேன்.

கவிதைகளை மைக் பிடித்து மேடையில் வாசிக்கும் சில கவியரங்கங்களை தொலைக்காட்சியிலும் நேரிலுமாக சில முறை கண்டு/கேட்டு கவிதைகளின் மேல் வெறுப்புற்றிருந்தேன். கவிதைகள் ஆசுவாசமாக மனதுக்குள் வாசிக்க மட்டுமே படைக்கப்படுபவை எனவும், நாதசுரத்தை வாசிக்கபோகும் முன் சீவாளியை பீப்பீ என ஒத்திகை பார்ப்பதுபோல் மைக் பிடித்து தட்டி, குரலெழுப்பி வரிகளை இரண்டிரண்டு
முறை வாசிப்பது மிகுந்த ஆயாசத்தை உண்டு பண்ணுவது என்பது என் எண்ணம்.

ஒருநாள் பகல்பொழுதில் பவாவின் கல்வீட்டின் மையத்தில் அனைவரும் மதிய உணவு சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தோம். பேச்சினிடையே தான் ஒரு கவிதை சொல்லவிரும்புவதாக பவா சொன்னார் முகுந்த் நாகராஜனின் கவிதை ஒன்றை அவரின் கணீரென்ற குரலால் சொன்னார். கவிதை முழுக்க நினைவிலில்லை என்றாலும் கேட்டதை வைத்து கீழே தருகிறேன். பேருந்தில் ஏறி வாய்ப்பாடு, வரைபடம் போன்றவற்றை விற்கும் சிறுவனைப்பற்றியது,

உயிரெழுத்துக்கள்
மெய்யெழுத்துக்கள்
வாய்ப்பாடு
ஆனா ஆவன்னா
உலக நாடுகள் அவற்றின் தலைநகரங்கள்
இந்திய மாநிலங்கள் அவற்றின் தலைநகரங்கள்
STD ISD கோட் நம்பர்கள்
உலக மேப்
இந்தியா மேப்
இப்படி எல்லா தகவல்களும் அடங்கிய இந்த புத்தகத்தின் விலை பத்தே பத்து ரூபாய்
வாங்கிக்குங்க சார் வாங்கிக்கு சார் என்று கூவியபடி வருகிறான். எவருமே
வாங்கவில்லை. இறங்கப்போகும் முன் சாப்பிட்டு ரெண்டு நாளாச்சு ஒரு அம்பது காசு
இருந்தா குடுங்கண்ணா என்று இறைஞ்சுவதாக முடியும்.

கேட்டு முடித்தபின் அனைவரும் சாப்பிட்டு முடித்த தட்டத்தை அப்படியே கையில் பிடித்தவாறு செய்வதறியாது அமர்ந்திருந்தோம்.யாரும் பார்க்காதவண்ணம் என் கண்களில் துளிர்த்திருந்த நீரை துடைத்தேன். கவிதை மிக சாதாரணமானதுதான். ஆனால் வரிகளுக்கேற்ற தாள லயத்துடனும் சோகத்துடன் அவர் முடித்த கடைசி வார்த்தையும் அதிர்ச்சியுற வைத்தது. என் கூற்றுப்படியே மிக ஆசுவாசமாக அந்தக்கவிதையை நான் வாசித்திருந்தால் கூட அவ்வளவு சுத்தமாக உள்ளிறங்கியிருக்காது. சிலருக்குத்தான் அந்த வசீகரமான குரல் கிடைக்கும். இதை தட்டச்சு செய்யும்போது கூட அவரின்
அந்த வாஞ்சையான குரல் என்னை கலங்கச்செய்கிறது.

கடந்த வருட புத்தக வெளியீட்டு விழாவின்போது 19 டி.எம் சாரோனிலேயே சில வாரங்கள்
தங்கி என்னாலான சிறு பங்களிப்பை தரமுடிந்தது மிகுந்த சந்தோஷத்தை தந்தது. ஆனால்
இந்த வருடம் என்னால் பங்குகொள்ள முடியவில்லை என்பது வருத்தமளிக்கிறது. கடந்த
வருடம் கிறிஸ்துமஸ், புத்தாண்டு என சாரோனின் மொட்டை மாடியில் பிழை திருத்தவும்
தட்டச்சு செய்யவும், பேச்சுமாக கழிந்தது. இந்த வருடம் அவை எல்லாவற்றையும் இழந்து
விட்டிருக்கிறேன். வம்சிக்காகவும் மானசிக்காவுமாவது சென்றிருக்கலாம். அவர்கள் மன்னிப்பார்களாக.

கடந்த வருடம் புத்தக சந்தையில் வேலுசரவணனின் தங்கராணி என்ற சிறுவர் நாடகத்துக்கான படங்களை வரைந்து தருவதாக சொன்ன நண்பர் கடைசி நேரத்தில் வரமுடியாமல் போய்விட்டது. எனது ஊரில் என் நண்பர் ஒருவர் இருக்கிறார்.
பிரபலங்களை மட்டுமே கார்டூனாக கண்ட எனக்கு என் ஊர் மனிதர்களையும், நண்பர்களையும் கார்டூன் வடிவில் அவர் கடையில் வரைந்து வைத்திருந்தது
கண்டு திகைப்புற்றேன். சிறுவர் கதைக்கான சிறந்த படங்களை அவர் வரைய முடியும்
என்று எனக்குத்தோன்ற பவாவிடம் கேட்டேன் சனிக்கிழமை இரவு இருக்கும். பவா உடனே அவரை முடிந்தால் வரசொல்லுங்கள் நேரமின்மை ஒரு காரணம். நண்பர் துரை எழிலனுக்கு
அங்கிருந்தே தொலைபேசினேன். விஷயத்தை சொன்னதும் அரை மணி நேரத்தில் கிளம்பி திருவண்ணாமலைக்கு பேருந்து ஏறினார். நள்ளிரவு வந்து சேர்ந்தார் குளிர்ந்த அந்த இரவில் அவரை அழைத்து வந்து சூடாக வாசித்து ஞாயிற்றுக்கிழமை இரவுக்குள் எந்தவித
வரையும் உபகரணங்களும் இன்றி சாதாரண பேனாவினால் கோட்டோவியமாக வரைத்து தந்தார். அன்பினால் நிறைந்த அந்த குடும்பத்தின் சூழலில் இருந்து வெளியேற மனமின்றி எங்களுடனே தங்கி பிழை திருத்துவது, தட்டச்சு செய்வது, வாசிப்பது
நிலத்திற்கு சென்று வருவது என்று இரண்டொரு நாள் இருந்தார்.

கிளம்பிப்போகும்போது அனைவரிடமும் சொல்லிவிட்டு வாசல்படி தாண்டி வெளியே வந்து பார்த்தவர் ஒரு கணம் அப்படியே நின்றுவிட்டார். வீட்டுன் வாயிலின் முன் அக்குடும்பத்தைச் சேர்ந்த அத்தனை நின்று வழியனுப்ப நின்றிருந்தனர். சென்றவர் அப்படியே நின்றுவிட்டார் மறுபடியும் வந்து அனைவரிடமும் விடைபெற்றுச்சென்றார். பிறகு தொலைபேசியில் இப்படி சொன்னார். நான் நெறய தெரியாதவங்க வீட்டுக்கு போயிருக்கேன் அதிகபட்சமா பாத்து பத்திரமா போப்பான்னுதான் சொல்வாங்க ஆனா யாரு யெவருன்னே தெரியாத எனக்கு ரெண்டொரு படம் வரைஞ்சு குடுத்ததுக்காக மொத்த குடும்பமுமே வழியனுப்ப வாசல்
வரைக்கும் வந்ததுமே எனக்கு ஒண்ணுமே புரியலய்யா அப்படியே கண்ணு கலங்கிருச்சு. உன் மேல எனக்கு முன்னாடி எந்த விதமான அபிப்ராயமும் இருந்ததில்ல ஒரு நண்பனா உன்ன தெரியும். ஆனா உனக்கு வாசிப்பு ஆர்வமும் எழுத்து ஆர்வமும் இருக்கும் இப்படி ஒரு குடும்பம் நட்பா இருக்கும்னு நெனச்சே பாக்கலய்யா. ரொம்ப பெருமயா இருக்கு கதிருன்னு
சொன்னார். எனக்கும் கூட!

19 டி.எம் சாரோனின் அறிமுகமாக எழுத எண்ணி அம்முகவரியுடனான நட்பை பகிரும் விதமாக இது அமைந்துவிட்டது. அம்முகவரிக்கும் இந்த எளிய வாசகனின் அறிமுகம் தேவையில்லாது என்பதுவும் கூட. ஒரு நல்ல கட்டுரையாளனைப்
பெறுவதற்காக ஒரு அற்புதமான நாவலாசிரியனை இந்த எழுத்துலகம் இழந்து விட்டது என்று நாஞ்சில் நாடனைப் பற்றி சொல்வார்கள். அதுபோல பவாவுக்கு ஏற்பட வேண்டாம் என்பது என் எண்ணம். மேலும் பிரத்யேகமாக நான் அவரிடம் கேட்டுக்கொள்ள ஒன்று இருக்கிறது. நட்சத்திரங்கள் ஒளிந்து கொள்ளும் கருவறையின் அனைத்து கதைகளையும்
பவாவின் குரலால் ஒலி வடிவம் பெற்று ஒலித்தகடாக(சரியான பதம்தானா?!) வரவேண்டும் என்பது ஆசை.

புத்தக சந்தையில் கடை எண் 157, 158 ஆகியவை வம்சிக்கு. வாசிப்பு ஆர்வம் உள்ளவர்கள் அந்த எளிய மனிதனை அங்கு சந்திக்கலாம். இதமாக கைகுலுக்கலாம். அந்த குலுக்கலில்
ஆத்மார்த்த நண்பனின் பற்றுதல் இருக்கும்.

நூலின் பெயர்: 19 டி.எம் சாரோனிலிருந்து
விலை: 80 ரூபாய்.